Helloween – My God-Given Right

Cover

Wat moeten we in godsnaam met Helloween gaan aanvangen? Ooit met de Duitse happy metal de uitvinders van een heel nieuw en verfrissend genre, maar de laatste jaren meer en meer auteurs van albums waar critici wereldwijd met veel plezier hun frustraties op botvieren. Zou de vijftiende worp ‘My God-Given Right’ een keerpunt kunnen betekenen of blijven de Duitsers in hetzelfde straatje verkeren als twee jaar geleden met voorganger ‘Straight Out Of Hell’?

Voor velen ging de teloorgang van het happy metalinstituut uit Hamburg gepaard met het vertrek van zanger Michael Kiske en vooral de komst van opvolger Andi Deris. Nogal kort door de bocht, wetende dat het vijftal nadien nog enkele sterke plaatjes wist te brengen zoals ‘Better Than Raw’ (1998) en ‘The Dark Ride’ (2000). Ook ‘Keeper Of The Seven Keys: The Legacy’ uit 2005 had haar duidelijke goeie momenten. Vooral live heeft de nieuwe stem echter nooit zijn voet naast die van zijn voorganger kunnen zetten. Hun passage op de weide van Graspop twee jaar geleden was daar een zoveelste voorbeeld van.

Het eerder geloste nummer Battle’s Won wees in elk geval al op een nieuw dieptepunt voor de band rond gitarist Michael Weikath en bassist Markus Grosskopf. Inspiratieloze melodieuze kronkels en lyrics te zwak om nog grappig te zijn, de zin om een album met dertien van die ondingen te doorspitten was ver zoek. De journalistieke nieuwsgierigheid heeft het gelukkig nog maar eens gehaald van de afkeer.

Die nieuwsgierigheid zag zich alvast gesterkt door opener Heroes. Clichériffs zoals we ze intussen van Helloween gewoon zijn, maar vooral sterk gitaargesoleer van het duo Weikath-Sasha Gerstner. Ook dat is textbook Helloween. En dat is doorheen heel het album iets waar de Duitsers op kunnen teren om middelmatige songs als If God Loves Rock ‘N’ Roll of Claws naar een hoger niveau te tillen.

Als Helloween ons ooit iets heeft geleerd, dan wel dat heavy metal en catchiness absoluut geen tegenpolen hoeven te zijn. Zelfs anno 2015 slagen ze er nog steeds in om oorwurmen op ons los te laten die moeilijker te verwijderen blijken dan een hardnekkige rokershoest. Luister daarom vooral op eigen risico naar de titelsong of het al even aanstekelijke Lost In America.

Helloween mag dan haar relevantie verloren zijn, hun albums niet meer de allerhoogste verwachtingen opwekken en zeker niet meer de grootste publiekstrekker zijn voor concerten en zeker niet de beste zanger in de gelederen hebben; hun niewste werk op voorhand helemaal afkraken zou een onrecht zijn. Niet dat de oude Helloween helemaal terug is of dat dit album in alle eindejaarslijstjes terug te vinden zal zijn, maar een worsteling is het werk om deze recensie te schrijven nu ook weer niet gebleken.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s