Black Sabbath – 13 (2013)

51h5ymd1iql577 dagen is het intussen geleden. Op 11 november 2011 lieten Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler en Bill Ward weten dat ze terug samen zouden gaan touren en zelfs een nieuwe plaat zouden gaan opnemen. We zouden er uiteindelijk langer op moeten wachten dan op een nieuwe federale regering. Begin 2012 sloeg het noodlot een eerste keer toe wanneer bij gitarist Tony Iommi lymfeklierkanker werd vastgesteld. Niet veel later moest de band op zoek naar een nieuwe drummer toen Bill Ward afhaakte omwille van contractuele onenigheid. Vervanging werd gevonden in Rage Against the Machine- en Audioslavedrummer Brad Wilk. Het ongeluksgetal ’13’ staat dus niet enkel symbool voor het jaartal.

Schuif op David Bowie en Daft Punk, 2013 is alweer een comeback rijker. Met ’13’ zijn de uitvinders van het hele Metalgenre intussen aan hun negentiende studioalbum toe. Waren de verwachtingen hooggespannen voor deze? Aan de ene kant zit de schrik er altijd al een beetje in bij het aankondigen van een comeback. De titel ’13’ en het feit dat Rick Rubin (de man die Metallica’s Death Magnetic volgens velen  totaal verkakte) de productie zou verzorgen, gaven aanleiding tot voorzichtigheid.  De release van de single God is dead? deed dan weer het allerbeste vermoeden.

End of the Beginning zet aan met een simpel riffje. Spoedig doet het nummer denken aan Black Sabbath. Met het volgende nummer, God is dead?, staat pas echt vast dat de klassieke Black Sabbath helemaal terug is. Een onheilspellende riff zoals alleen Iommi die kan uitvinden, Ozzy die krijst zoals veertig jaar geleden, goed ondersteund door Geezer en Brad. Nostalgie naar een tijd die de meesten onder ons niet eens hebben meegemaakt!

Op de oude Sabbathplaten was al eens plaats voor variatie en dat is hier niet anders. Loner is iets compacter en meer uptempo dan de eerste twee nummers. Zeitgeist kan je nog het beste omschrijven als het Planet Caravan van de plaat. De lach van Ozzy leidt een ingetogen, grotendeels akoestisch nummer in. Van het jazzy soleerwerk op het einde word je zowaar even stil.

De meeste nummers zijn tot in de details uitgewerkt. Luister maar eens naar Damaged Soul. Alweer zo’n typische riff, bluesy gitaarsolo’s en dan die harmonica er subtiel tussen geweven. Het brengt de luisteraar naadloos over naar het laatste nummer. In Dear Father hoor je duidelijk de invloed die Sabbath heeft gehad op bands zoals Pantera en Black Label Society.

Het absolute einde klinkt bekend in de oren, een donderslag gevolgd door een losbrekende regenbui en in de verte een klok. Zo is het in 1970 allemaal begonnen. Is de cirkel nu rond en het verhaal van Black Sabbath finaal uitverteld? Het zou het einde betekenen van een stuk muziekgeschiedenis, van een instituut zoals we ze anno 2013 nog nauwelijks kennen.

Fans van de band en van het genre kunnen dus opgelucht ademhalen. ’13’ zal voor velen ongetwijfeld voldoen aan de verwachtingen. Rubin is er, ondanks enkele kleine onzuiverheidjes aan de drumpartijen en solo’s, wonderwel in geslaagd van Sabbath te laten klinken zoals we ze kennen. Vorig jaar moesten ze door de ziekte van Iommi onder andere Graspop laten schieten, ze zijn bij deze uitgenodigd om het volgend jaar goed te maken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s