Graspop 2013 Report

graspop-metal-meeting-2013-lineupHoe kan een metalhead zijn vakantie beter inzetten dan met een weekend vol bier en heavy metal? Dessel maakte zich weer klaar voor het hardste festival van het land. De editie van 2013 zal geboekstaafd staan als een toonbeeld van diversiteit, ook wat het weer betreft.

Officieel begint het festival op vrijdag maar veel liefhebbers van dubbele basdrums en zware gitaarriffs zijn al op donderdag aanwezig. Ik laat m’n gsm samen met mijn verbinding met de rest van de wereld en mijn besef van tijd achter in een lockertje en begeef mij dan voor het eerst naar de Metal Dome. Na de finale van de Red Bull Bedroom Jam werd met het nodige vuurwerk en confetti een eerbetoon gehouden aan verschillende gevallen metalhelden. Jon Lord, Dimebag Darrell, Jeff Hanneman uiteraard, noem maar op. Afsluiten deden we op donderdag met de metal top 50. Headliners Slipknot en Iron Maiden eindigden respectievelijk op plaats 3 en 1. Tussenin uiteraard Metallica.

Het eerste bier is gevloeid (aan het aantal dronken mensen te zien zelfs heel rijkelijk) en de eerste moshpits zijn een feit. We kunnen dus in onze tentjes dag 2 gaan afwachten.

Fuck you, mother nature!

Die begint voor ons in de Metal Dome met Generation Kill. Geen ramp als de naam u niets zegt, het gaat om een band met Exoduszanger Rob Dukes. Iets later zoeken we de Main Stage op voor de tweede thrashband van de dag: Heathen. Daar krijgen we voor het eerst echt de festivalvibe. Een strakke, energieke set, meer heeft een mens daar niet voor nodig. Nadien blijven we in de buurt voor de Duitse Powermetal van Grave Digger en Helloween. Van de laatstgenoemden viel frontman Andi Deris toch weer meermaals letterlijk uit de toon met enkele overdreven en geforceerde screams. Papa Roach heb ik uiteindelijk van m’n lijstje geschrapt door een combinatie van verschillende factoren als: al meermaals gezien, geen grote fan en m’n gezelschap had ook geen zin. Achteraf gezien had ik daar weinig spijt van want tot op de camping was te horen hoe frontman Jacoby Shaddix zich zwaar moest forceren om de juiste toon dan nog niet eens te halen.

Iets voor negen uur trekken we terug de weide op om eerst nog een beetje Korn mee te pikken en dan alvast een mooi plaatsje te gaan veroveren voor Kreator. Vanaf de seconde dat frontman Mille Petrozza het podium van Marquee 1 betrad was er een intense sfeer merkbaar. Opnieuw krijgen we een strakke set voorgeschoteld met bisnummers Violent Revolution, Tormentor en Flag of Hate. Na de verplichte moshpits en wall of death strompelen we naar buiten waar het intussen hard is beginnen regenen. Twisted Sisterfrontman Dee Snider speelde er met veel plezier op in:“Mother nature is a cunting whore. Fuck you, whore!”  Waarna de volledige weide moeder natuur de vinger moest geven terwijl we We’re Not Gonna Take It meebrulden. Verder kregen we een huwelijksaanzoek van Gus de Nederlander en een al bij al tegenvallende lichtshow. Dee had namelijk op voorhand iedereen opgeroepen om een app te downloaden en zo deel uit te maken van de grootste lichtshow ooit. Ik kan wel verzekeren dat de organisatie van Graspop groot gelijk had van Twisted Sister als headliner te boeken na de geweldige show van vorig jaar.

We wanna drink some … beer!

Dag 1 was uitgeregend, dag 2 beloofde bewolkt maar droog te worden. Een briesje en een verlegen zonnetje zorgden voor het ideale weer om natte kleren te drogen. De eerste interessante band (voor mijn gezelschap dan) speelt vanaf half drie de Marquee 1 plat. We hebben het over bierkoningen Tankard. Kenners merken dat ik wellicht geen enkele thrashband niet ben gaan bekijken. Zanger Andreas Geremia toonde meermaals trots z’n imposante bierbuik en stond iets later met een blonde schone te pronken op het podium. Afsluiter Empty Tankard zou later op de camping nog dikwijls gebruld worden net zoals We’re Not Gonna Take It een dag eerder. Ook een eervolle vermelding voor het Noorse Dunderbeist. Onbekend en onbemind maar het zestal kreeg het vuur toch in de Metal Dome met hun fijne blend van stoner, southern en groove, aanstekelijke refreinen en een subtiele toets Noorse duisternis.

Zaterdag kondigde zichzelf vantevoren als heel druk aan met eerst U.D.O (soloproject van voormalig Acceptfrontman Udo Dirkschneider) en Down (met Phil Anselmo van Pantera). Direct daarna trekken we naar de Main Stage voor Saxon. In tegenstelling tot gisteren zijn de zangers vandaag in goeie doen, zeker Biff Byford, die live nog nooit heeft ontgoocheld. Voor veel echte metalheads was Iced Earth in marquee 1 de enige echte headliner op zaterdag. Toegegeven, de band rond gitarist Jon Schaffer zat weer in een uitstekende vorm. En toch krijgen we daarna nog Slipknot. Het gemaskerde achttal uit Iowa heeft al sinds 2008 geen nieuw materiaal meer uitgebracht, verloor drie jaar geleden #2: Paul Gray en de show is al jaren dezelfde. Toch moet je ze eens gezien hebben. Crowdsurfende clowns, drummer Joey Jordison die met de zwaartekracht dolt en dan het intussen legendarische “jump the fuck up”-moment…

Scream for me Graspop!

Vanaf het betreden van de festivalweide op zondag was één ding direct duidelijk: vandaag staat volledig in het teken van Iron Maiden. Normaal gezien is de verscheidenheid aan t-shirts enorm, nu is het al Maiden wat de klok slaat. Wij beginnen onze dag in de Metal Dome met een Belgisch product: King Hiss. “De zanger zingt een beetje gelijk Myles Kennedy”, hoor ik mijn kameraden zeggen. Zelf hoor ik er wat Chris Cornell in. Het viertal lukt in elk geval een zware opdracht: ons wakker krijgen op zondagochtend.

Daarna hebben we tijd genoeg om ons kampeergerief naar de parking te dragen, onze volgende afspraak is pas om 17u15 aan de main stage met Stone Sour. Ik heb al de opmerking gekregen of Corey Taylor soms mijn man crush is. Ik vrees dat dit er na deze review niet op zal veranderen.  De man gaf nog eens, ditmaal ongemaskerd, vijftig minuten het beste van zichzelf vooraleer van het podium gedragen te worden. Blijkbaar had hij zich de dag voordien met Slipknot al bezeerd. Opvallend was dat er onvoldoende tijd bleek te zijn voor Bother en Through Glass. Jammer, maar zo bleef het tempo wel aardig in de set.

M’n volk trok daarna naar The Sword in de Metal Dome, ikzelf zocht liever een mooi plaatsje voor de main stage voor In Flames. Bij daglicht, het is eens iets anders. Dat optreden kan samengevat worden in het woord “geschift”. Anders Friden moedigde een opgehitste menigte nog meer aan om het wereldrecord crowdsurfen te breken. Het gevolg was dat het publiek het vooraan, onder een loden zomerzon intussen, het meermaals begaf. In Flames staat al lang bekend omwille van hun sterke livereputatie, zowel binnen als op grote festivalpodia. Ik had alleen gehoopt dat ik daar iets meer van had kunnen genieten.

Dat brengt ons bij de grote headliner van dit jaar: Iron Maiden. Momenteel toert het Britse zestal met hun Maiden England tour. Dat wil zeggen dat we ons mochten verwachten aan verschillende nummers van hun zevende album Seventh son of a seventh son. Daarnaast kregen we nog enkele geweldige versies van andere minder bekende nummers zoals Phantom of the Opera en Afraid to Shoot Strangers te horen. Zanger Bruce Dickinson (van een man crush gesproken) rent op z’n 54 jaar nog altijd als een bezetene over het podium en bewijst daarbovenop nog eens dat hij nog alle hoge noten moeiteloos aankan. Mascotte Eddie kwam uiteraard weer meermaals op bezoek. Het publiek lustte er wel pap van. Het was wel opvallend hoe dikwijls er iemand de mist in ging bij bepaalde tempowisselingen. Dat is dan het risico van alles live te willen doen en zo weinig mogelijk bandjes te gebruiken zeker? Het is uiteraard maar een klein detail in een dergelijke show want je mag ze qua spektakelwaarde gerust naast Muse zetten.

Er viel dan nog één knoop door te hakken: sommigen keerden na Iron Maiden direct huiswaarts, velen trokken naar Marquee 1 voor King Diamond, wij opteerden ervoor om Graspop 2013 af te sluiten zoals we begonnen waren met een fikse portie thrash metal. In Marquee 2 konden we onze laatste restjes energie kwijt tijdens anderhalf uurtje Testament. Onze stemmen begonnen intussen veel gelijkenissen te vertonen met die van zanger Chuck Billy. Kenmerkend waren nog maar eens een strakke set, ongelofelijk veel energie voor het late uur op zondagavond en topgitarist Alex Skolnick.

Ik kan besluiten dat ik dit jaar weer een goeie line-up gezien heb met weinig overlappingen. Het is uiteindelijk maar één dag echt slecht weer geweest en eens je je festivalbandje om had ging alles behoorlijk vlot, zelfs het betreden van de festivalweide met voor het eerst de elektronische checkpoint. Graspop Metal Meeting is en was ook dit jaar gewoon een ongelofelijke ervaring voor liefhebbers van het genre.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s