Annihilator – Feast (2013)

378137Met al het gedoe rond de nieuwe A7X zou je het nog kunnen vergeten maar er kwam nog een andere grote metalband met nieuw werk op de platenmarkt. ‘Feast’ is intussen het vijftiende studioalbum van Canadese gitaarheld Jeff Waters met zijn thrashende vrienden van Annihilator.

Weinig bands klinken zoals Annihilator. Na hun eerste albums, ‘Alice in Hell’ uit 1989 en ‘Never Neverland’ (1991) ontwikkelden ze een geheel eigen stijl van thrash metal. En met “ze” bedoel ik eigenlijk gitaarvirtuoos Jeff Waters want let’s face it, Jeff is Annihilator. Ook de nieuwe plaat is volledig door de sympathieke man uit Ottawa volgeschreven.

Het album opent met enkele lekkere thrashers in de gekende huisstijl. Nummers als Deadlock en zeker No Way Out kunnen moeiteloos overtuigen. De riffs zijn heavy, het tempo is moordend. Een eerste rustpuntje krijgen we halverwege No Surrender, alvorens Waters z’n verschroeiende solo inzet.

Wrapped kan half bekoren. Niets mis met intro en strofes maar dat refrein haalt toch het niveau een beetje naar beneden. Het boeit niet echt. Op het volgende nummer Perfect Angel Eyes kan zanger Dave Padden, Waters’ werknemer met veruit de meeste ancienniteit, z’n warme zangstem nog eens bovenhalen.  Het resultaat is een meer dan behoorlijke ballad en een aangename  rustpauze.

In het daaropvolgende Demon Code jagen we het tempo nog eens de hoogte in, de riffs en tempowisselingen vliegen je rond de oren. Fight the World begint dan weer rustig met een akoestisch gitaartje, een drumroffel en dan een smoothe gitaarlead. Voor je het echter beseft zijn we weer vertrokken voor een wilde rit.

Met One Falls, Two Rise krijgen we een afsluiter van jewelste. De intro doet enorm denken aan die van Hell Is a War, toch een van mijn favorietjes. Het tempo wordt niet direct omhoog gesnokt. Eerst een rustige gitaartokkel, enkele powerchords ertussendoor om dan helemaal los te barsten. Op het einde keren we dan uiteraard terug naar de twin gitaartokkel van in het begin. Enige vergelijking maken is onbegonnen werk. Misschien met Armed and Dangerous van Anthrax, of One van Metallica? Feit is dat je Annihilator enkel met zichzelf kan vergelijken.

Kortom, ‘Feast’ klinkt typisch Annihilator en niets anders. De riffs zijn bij Waters altijd superieur geweest aan de lyrics. 90% van Waters’ nummers volgen exact hetzelfde patroon wat de tekst betreft, ook op het nieuwe album. Een geweldige woorddichter zal hij wellicht ook nooit worden. Hij blijft wel een briljant gitarist en geniale riffs schrijven is hij in elk geval ook nog niet verleerd.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s