Lokerse Feesten 2013 Report – Dag 5

lokerse20feesten20520maartOp de dinsdag van de Lokerse feesten was het nog eens tijd om lekker ouderwets te rocken. Alice Cooper en Deep Purple zijn namen die een rockfan eigenlijk niet mag missen. Ik repte me dus na m’n vakantiejob bij een electrozaak in het Asseneedse richting Grote Kaai. Velen deelden mijn mening en dus stond het terrein vlug stampvol, al hoorden sommigen daar mijns inziens toch niet helemaal thuis.

Hoezeer ik me na m’n werk ook naar Lokeren haastte, voor opener Creature with the Atom Brain was ik helaas rijkelijk te laat. Gelukkig beloofde de avond nog veel lekkers. Tweede band op het programma was Monster Magnet, een begrip in het stonermetalgenre. De sound zat meer dan lekker en de band bulkte van het enthousiasme. Frontman Dave Wyndorf hield zich aanvankelijk een beetje verborgen achter z’n microstatief maar spoedig ging ook hij helemaal mee.  In al dat enthousiasme kreeg hij zelfs bijna een klets van bassist Jim Baglino. Ik ben eerlijk gezegd niet volledig vertrouwd met hun oeuvre dus was het vooral uitkijken naar grote hit Space Lord aan het einde van de set.

Enthousiasme zou het sleutelwoord van de avond worden, of misschien toch het woord ‘hipster’. Opvallend hoeveel mensen er op de Grote kaai rondliepen die je afgaand op hun uiterlijk niet op een festivalterrein zou verwachten. Zo ook die persoon in m’n buurt tijdens Alice Cooper. Het haar kort aan de kanten en lang bovenaan, die typische zwarte bril en dan die wollen trui. “Kan je stoppen met zingen?” klonk het nogal serieus. Voor mijn part de meest belachelijke vraag op een festival sinds die hippie die zich in 1969 afvroeg wie die gozer was die met zijn tanden Star Spangled Banner stond te spelen.

Het moet wel gezegd: het geluid stond opmerkelijk stil tijdens de grootmeester van de shockrock maar nummers als No More Mr. Nice Guy en Billion Dollar Babies (met traditiegetrouw de dollarbiljetten die in het publiek belanden) niet meezingen, dat gaat niet. Je moet hem gewoon eens aan het werk gezien hebben. De man laat zich tijdens Feed my Frankenstein elektrocuteren om iets later als zombie weer te keren. Ballad of Dwight Fry zingt hij dan weer in een dwangbuis alvorens zich los te wrikken en de verpleegster te wurgen. We zagen het al tig keren en toch lustte Lokeren er nog altijd pap van.

Toch zitten er telkens weer genoeg nieuwe elementen in de show. Zo kregen we eindelijk He’s Back te horen uit de horrorfilm Friday the 13th. Later trachtte de zelfverklaarde koning van de reïncarnatie verschillende rockhelden terug tot leven te roepen. Break on Through (on the other side) voor Jim Morrison, Revolution (met ronde zonnebril) voor John Lennon, Foxy Lady (met glansrol voor gitariste Orianthi) voor die gozer die in 1969 met zijn tanden Star Spangled Banner stond te spelen en tot slot My Generation voor Keith Moon. In deze fase van de show ging Cooper wel enkele malen vocaal de mist in maar geen kat die het bij zo’n schouwspel ene malle moer kon schelen. Afsluiten deed de zeskoppige band met het trio I’m Eighteen, Poison en School’s Out. En ja, ik heb meegebruld. En de hipster, die beperkte zich tot weinig enthousiast en uit de maat handgeklap.

Hoe begin je net na zo’n show nog met je optreden? Bij Deep Purple stonden ze daar duidelijk niet bij stil. Met klassiekers als Highway Star, Into the Fire en een geweldige versie van Hard Lovin’ Man hadden ook Ian Gillan en co direct de vlam in de spreekwoordelijke pan. Het was ook bijna aandoenlijk hoe de sympathieke frontman telkens probeerde van z’n screams te laten klinken zoals vroeger. Helaas lukt het niet al te goed meer. Toch een pluim voor het proberen. Ook een pluim voor beide “groentjes”. Gitarist Steve Morse is een absolute topper die graag zijn eigen ding doet tijdens de klassieke nummers en niet klakkeloos Ritchie ‘wat ben ik toch een moeilijke mens’ Blackmore probeert te kopiëren. Toetsenist Don Airey toonde tijdens Lazy en vooral net voor Perfect Strangers dat je met een keyboard nog iets anders kan dan Guns ‘n’ Rosesnummers verkakken (Ja Regi, het gaat over jou). Een stukje Mr Crowley gevolgd door Fur Elise, het publiek kon haar geluk duidelijk niet op. En dan moest de bisronde nog komen.

Met Smoke on the Water kregen we de kroniek van een aangekondigd massaal meezingmoment. Als bisnummers deden de Britten daar nog eens Green Onions, Billie Joe Royalcover Hush en Black Night bovenop.

Hipsters kregen mij niet stil maar het oude geweld van Deep Purple dat met dergelijk enthousiasme het Waasland inpalmt, daar zouden de meeste mensen even van moeten slikken. En dan maakt het natuurlijk ook niet veel meer uit tussen welk soort volk je staat.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s