Biffy Clyro – AB (2013)

Biffy Clyro was al voor de derde keer dit jaar te gast in België. De Schotse poppunkers sloten maandagavond hun 2013 winter tour af in de AB waar ze ook op 17 februari al te bezien en beluisteren waren. Tussendoor vulden ze ook de Barn in Werchter met hun aanstekelijke melancholische rocknummers.

Laat ons eerst een ongestelde vraag beantwoorden: Duff McKagan  (ex-bassist van Guns n Roses en Velvet Revolver) leeft nog. Met Walking Papers brengt hij bluesrock zoals de jaren zeventig die voortbrachten. En met diezelfde band speelde hij dus ook het voorprogramma van Biffy Clyro, moest iemand zich nog afvragen wat McKagan in deze recensie komt doen. Dat deed het viertal met veel overtuiging. Vocalist/gitarist Jeff Angell deed qua uiterlijk en spastische bewegingen soms denken aan Musefrontman Matt Bellamy. Helemaal dolletjes werd het toen de man zich tijdens The Butcher tussen het volk begaf en daar een heel nummer lang bleef ronddolen. Laat het duidelijk zijn: de band mikt niet direct op originaliteit maar des te meer op vermakelijkheid. Wat dat betreft zat het wel goed.

Op naar The Biff dan maar. Het drietal uit Kilmarnock, Schotland, verkoopt in eigen land vlotjes de O2-arena uit en heeft zelfs al geheadlined op Reading/Leeds. Hoog tijd dus dat ook de rest van Europa en de wereld zanger/gitarist Simon Neil en de tweeling James (bassist) en Ben (drummer) Johnston leert kennen.

De gear netjes weggestopt achter een enorm laken tot luttele seconden voordat de Percy Sledgeklassieker We Are Family begon te spelen, de enorme lichtmuur die bij de laatste check al even kwam piepen, sommige elementen verrieden al dat we met een band met attitude te doen gingen krijgen. En dat vermoeden werd al snel bevestigd. De Schotten namen hun publiek al vanaf opener Different People bij de keel. Al kunnen die pregnancy pants van Neil daar ook wel hun rol in gespeeld hebben. Die greep werd nog wat strakker bij oorwurmen als Biblical, Bubbles en 57 die netjes verdeeld zaten over de set. Het trio wisselde moeiteloos loeiharde riffs vol overdrive af met meer ingetogen stukken, allen gebracht met de juiste dosis inleving.

Dat de Schotten allang niet meer aan hun proefstuk toe zijn qua showelement moge duidelijk zijn. Op de juiste momenten vulde de lucht zich subtiel met papiersnippers, de crewleden waren alvast in kerstsfeer en ook de ‘Dankuwel! Merci! Danke!’ was beter te verstaan dan de korte Engelse bindteksten in dat sappige Schotse accent. Ook het moment vlak voor Glitter And Trauma, wanneer alle vijf de bandleden (vanachter de boxen zag je af en toe een tweede gitarist en een toetsenist tevoorschijn komen) ineens elk met een stroboscoop het publiek in flitsten, was indrukwekkend.

Voor The Rain en Folding Stars haalde Neil dan weer zijn akoestische gitaar boven. Daarvan bleek de mixing net iets minder perfect te zijn dan van de vele stratocasters die we de revue hadden zien passeren. Vooral bij enkele stevige powerstrokes zat wat ongewilde galm. Heel erg hoefde dat niet te zijn, we waren per slot van rekening op een punkconcert. Na afsluiter The Captain volgde nog een encore met Opposite, Stingin’ Belle en Mountains, waardoor Brussel maar liefst elf nummers van het laatste album ‘Opposites’ voorgeschoteld had gekregen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s