Headbanger’s Balls Fest 2016 review

13087403_615296311968766_262955886341597905_nWie geen zin had om het eerste zomerse weekend van het jaar te gaan liggen braden op het strand, kon altijd afzakken naar het landelijke Kachtem. Daar stond immers de vijfde editie van het Headbanger’s Balls Festival gepland. Op de affiche prijkten vooral Belgische bands, aangevuld met een internationale headliner, reden genoeg om opnieuw de auto in te kruipen richting West-Vlaanderen.

Het Nederlandse System Overthrow moest helaas een week geleden al afzeggen, in hun plaats mocht het plaatselijke Turbowarriors of Steel omstreeks half drie de dans openen. Veel heeft hun turbothrash, zeg maar een gezonde mix tussen Motörhead en Slayer, niet om het lijf. Hun sound werd dan nog eens zwaar overheerst door de drums, maar de eerste polonaise werd alvast in gang gestoken. In turbomodus, of wat had u gedacht?

De tweede band van de namiddag was WildHeart, dat ons meenam naar de Sunset Boulevard van de jaren tachtig. Veel jonge bands laten zich graag inspireren door muziek uit vervlogen tijden, wat voor een heuse stortvloed aan onder andere dergelijke glammetalbands zorgt. Als het goed gedaan is, hoor je mij allerminst klagen en dat is hier wel degelijk het geval. De nummers zijn in orde en de leden ademen gewoon sleaziness uit op het podium. Als zanger Farty enkel nog een beetje korrel in zijn stem zou krijgen, dan zijn ze helemaal klaar met hun huiswerk. Afsluiten deden ze overigens met een lekkere coverversie van Whitesnake’s Still of the Night.

Next up was het Torhoutse Fields of Troy, dat hun EP ‘Hardship’ kwam promoten. Qua performance zat alles tot in de details juist. Hun sound, die zowat het midden houdt tussen Life of Agony en Lamb of God, is echter net iets minder mijn persoonlijke meug, maar dat is puur persoonlijke smaak.

Met de thrashers van Guilty As Charged kregen we nog wat meer West-Vlaams geweld voorgeschoteld. Frontman Jan De Vuyssere liet een uur lang zijn innerlijke James Hetfield op het al talrijk opgekomen publiek los. Tijdens Lead of Faith liep het echter plots verkeerd voor gitarist Dempsey Derous, die af te rekenen kreeg met een technisch mankement. Helemaal opgelost zou het niet meer geraken. Toch hoedje af voor de andere muzikanten die ondertussen vol overgave bleven doorspelen alsof er niets aan de hand was.

Bij Spoil Engine was het dan weer vooral afwachten hoe de jonge nieuwe vocaliste Iris Goessens het er zou van afbrengen. Voordien begaf ze zich nog wat onzeker ogend onder het aanwezige publiek, maar eens op het podium transformeerde het frêle meisje zich in een eersteklas brulboei en publieksmenner. Geen enkele artiest die vandaag het publiek meer uit zijn hand liet eten dan de enige vrouwelijke artieste op de affiche. Dat haar bende klassemuzikanten in goeie vorm zat, hielp uiteraard ook mee. Zowel de nieuwe nummers vanop de EP ‘Stormsleeper’ als het oudere materiaal ging er vlotjes in.

We zaten intussen door onze West-Vlaamse bands en dus was het aan het Limburgse Evil Invaders, of toch eens die de problemen met de monitors hadden gefixt gekregen. Die naam staat intussen synoniem voor ongelofelijk veel onstage heen-en-weergeren en zoveel knetterende gitaarsolo’s als het menselijk oor aankan. Na de vaste opener Fast, Loud n’ Rude kregen we geweldige speedmetalhymnes als Pulses of Pleasure, Stairway to Insanity en afsluiter Master of Illusion. Tussendoor ook nog de Exodusfans tevreden stellen met Fabulous Disaster, nog zo’n vast ritueel.

Als middelgrote buitenlandse band moeten headlinen voor zoveel lokaal geweld, het is niet elke band gegeven. Als de Zweedse progmetallers van Evergrey echter hun A-game meebrengen, zijn ze tot veel in staat. Dat bewezen ze al vorig jaar op Graspop. Met King of Errors lieten ze direct een kanon op het publiek los. Het publiek sleepte zich aan het einde van een bloedhete dag bij momenten naar het einde, maar frontman Tom S Englund kreeg toch nog een hoop enthousiaste mensen aan het headbangen. Het zestal staat altijd open  voor suggestie, op hun Facebookpagina had een fan blijkbaar het nummer Nosferatu aangevraagd en die fan werd op zijn wenken bediend. Een heel hard op Raspoetin gelijkende superfan wist intussen met zijn enthousiasme geen blijf meer. Voor we het beseften kwamen we aan het einde van de reguliere set. De ruimte voor de encores werd grotendeels ingevuld door keyboardspeler Rikard Zander en drummer Jonas Ekdahl. Met A Touch of Blessing en The Grand Collapse kregen we nog een apotheose mee die kan tellen.

Kortom, Headbanger’s Balls mag ondanks een hoop technische problemen toch zeker terugkijken op een geslaagde vijfde editie. De performances waren bijna allemaal van een uitzonderlijk hoog niveau en het publiek, dat overigens al van bij de opener van de namiddag al talrijk aanwezig was, genoot ook duidelijk. Tegen de headliner hadden sommigen het blijkbaar toch al gehad, aangezien velen tegen het einde blijkbaar al weg waren. Maar wij houden in elk geval de affiche voor volgend jaar alvast nauwlettend in de gaten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s