Marty Gras II review (2013)

Metalliefhebbend Meetjesland had gisterenavond een afspraak in jeugdcentrum Kubiek in Eeklo. Het lokaal metalfestival was namelijk aan haar tweede editie toe. Deze keer blinkten de Bay Area thrashers van Death Angel op de affiche met hun vaste voorprogramma Dew-Scented, Extrema en Adimiron. Lokale talenten Powerstroke, Resistance, Age of Torment en Gore Force 5 vervolledigden het programma.

Gore Groove metal, dat is wat je van het Italiaanse Extrema kan verwachten. Vocalist Gianluca Perotti doet qua présence vaak aan Phil Anselmo denken. En daar eindigt de link met groovegrootheden Pantera verre van. Een stukje Walk werd opgedragen aan Dimebag Darrell (vandaag dag op dag negen jaar geleden vermoord). Of dat denken we toch. De frontman was het Engels helaas niet echt meester. Toen de man plots wat tijd moest overbruggen omdat gitarist Tommy Massara problemen leek te hebben met zijn gear, bleek dat nog meer. De Italianen brachten in ieder geval een show met veel energie, jammer wel dat de mix niet geweldig stond.

Daar hadden de Duitse thrashers van Dew-Scented allerminst last van. Al vanaf de eerste noten kreeg de toeschouwer het gevoel dat de band perfect weet waar ze mee bezig is. Teveel routine, zou je dan kunnen zeggen. Dat bleek wel een beetje te kloppen. Aan vocalist Leif Jensen lag het in elk geval niet. De gezellige, goedlachse man wist zijn publiek direct naar zich toe te zuigen. Letterlijk dan: “We will not start playing unless you all take five steps closer to the stage!” Dan doen we dat hé. Ook leadgitarist Marvin Vriesde wist te bekoren met zijn sexy geheupwieg (did I just say that?). Zet hem een belachelijk brilletje op en hij kan zo doorgaan voor LMFAO-rapper Redfoo.

Feedbackproblemen aan de microfoon van zanger Mark Osegueda hebben het wachten nog wat verlengd maar rond kwart voor elf was het dan toch aan hoofdact Death Angel om nieuw album ‘The Dream Calls For Blood’ te komen voorstellen. Fans van de band weten dat een concert van de Bay Area thrashers met Filippijnse roots altijd gepaard gaat met enorm veel energie en dat was ditmaal niet anders. Vanaf opener Left For Dead was de sfeer geweldig. Classic Mistress Of Pain zorgde voor een eerste hoogtepunt. Deze band in een dergelijke club voor niet meer dan 400 enthousiaste fans, dat zorgt gegarandeerd voor een ongeëvenaarde live-ervaring.

Toegegeven, het nieuwe album bevat naar mijn mening veel middelmatig materiaal en dat nam met zeven nummers ook een groot deel van de setlist in, maar het enthousiasme waarmee het vijftal die nummers brengt maakt heel veel goed. Voeg daar ook nog enkele onvervalste klassiekers als Seemingly Endless Time, Thicker Than Blood en nieuwere nummers Relentless Revolution en Sonic Beatdown aan toe en elke metalhead gaat uit zijn dak.

Net voor de encore begon Tubular Bells te spelen. Een nummer dat duidelijk zijn invloed heeft gehad op het instrumentale The Ultra-Violence. We kregen nog Evil Priest en Bored, onderbroken door een stuk Heaven And Hell om af te sluiten met Thrown To The Wolves. Het concert beleefde een duidelijke climax. Geen dranghekken in de Kubiek en dus konden crowdsurfers vrij op het mini-voorpodium kruipen om het publiek in te springen. Wanneer bassist Damien Sissons en ritmegitarist Ted Aguilar op datzelfde podium kwamen staan, werd het helemaal dolletjes. Ook frontman Osegueda en leadgitarist Rob Cavestani gingen meermaals het contact met het publiek aan. Neem het van mij aan: je hebt Death Angel pas maximaal beleefd als je ze in een kleine zaal aan het werk hebt gezien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s