Adrenaline Mob – Men of Honor (2014)

mohcoverEen band met Russell Allen (o.a. ex-Symphony X), gitarist Mike Orlando en voormalig Dream Theaterdrummer Mike Portnoy dreigt snel het etiket supergroep opgeplakt te krijgen. Het probleem bij de meeste van die bands is dat de namen meestal indrukwekkender zijn dan de schrijfsels. Bands als Them Crooked Vultures of A Perfect Circle kan je uitzonderingen op de regel noemen. Het eerste Adrenaline Mobalbum ‘Omerta’ zweefde alvast tussen regel en uitzondering.

Drummer Mike Portnoy is intussen alweer druk bezig met die andere supergroep Transatlantic en heeft zijn stokjes doorgegeven aan voormalig Twisted Sisterdrummer AJ Pero. Niet dat die personeelswissel veel verschil in sound teweegbrengt. The Mob klinkt nog steeds exact zoals op hun debuut uit 2012. Daaronder verstaan we retestrak doch melodieus en met een ferme portie ballen. Directe getuige daarvan is het openingsnummer, met een galmende intro van bijna een minuut en dan nog die titel The Mob Is Back.

Come On Get Up combineert die typische, lichtjes afgezaagde lyrics met best genietbare meer melodieuze stukken. De volgende nummers wijzen erop dat we naar een lauwe kopie van het vorige album zitten te luisteren. Waar een Indifferent en Undaunted nog het niveau daarvan konden opkrikken blijven we nu lang op onze honger zitten. Tot wanneer gitarist Orlando tijdens de titeltrack plots lijkt te beslissen om nog eens zijn kunstjes te demonstreren. Toegegeven, de man bewijst op wel meer nummers het shredden nog lang niet beu te zijn maar daarom komen ze nog niet altijd tot hun recht.

In tegenstelling tot op het tot vervelens toe gerefereerde ‘Omerta’ lijkt onze supergroep haar pareltjes ditmaal opgespaard te hebben tot het einde van het album. Op het akoestische Crystal Clear krijg je ineens het delicate, breekbare gezicht van The Mob te zien. Tevens een goeie gelegenheid om de veelzijdigheid van Allen z’n stem te demonstreren.

Geen covers van deze keer (het vorige album had nog een geslaagde versie van Come Undone van Duran Duran, is het coveralbum Covertà eigenlijk het vermelden waard?), al valt bij de intro van afsluiter Fallin’ To Pieces  de gedachte aan Green Day’s Boulevard Of Broken Dreams niet  te ontkennen. Opnieuw een breekbaarder en melodieuzer nummer waarbij akoestisch en elektrisch moeiteloos worden afgewisseld. Eindelijk een nummer dat interessant genoeg is om de vergelijking te maken met All On The Line (laatste Omertareferentie, we beloven het!).

“Adrenaline Mob is geen project maar een volwaardige band”, verkaarde Allen nog na afloop van hun concert op Graspop in 2012. Bij die volwaardige band hoort een volwaardige sound. Toch moeten we vaststellen dat een luisterpartijtje Adrenaline Mob pas interessant wordt wanneer ze even van die vette, arrogante rock-’n’-rollsound afstappen. Pas dan wordt duidelijk dat we wel degelijk met een bende topmuzikanten te maken hebben.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s