Gamma Ray – Empire of the Undead (2014)

r-5605143-1401325597-7110-jpegHet heeft wat langer geduurd dan oorspronkelijk geschat, maar de nieuwe Gamma Ray is dan toch afgeraakt. Om ons wachten wat te verzachten had de Duitse powermetalgrootheid in tussentijd wel al EP ‘Master Of Confusion’ op ons losgelaten, met naast enkele nieuwe nummers ook liveversies van onder andere Wings Of Destiny en het epische Insurrection.

De twee nummers van het nieuwe album die we daarop al te horen kregen, Master Of Confusion en Empire Of The Undead smaakten alvast naar meer. Typische happy metal zoals alleen Gamma Ray kan klinken. Opzwepende beats, grootse gitaarriffs en dan die typische stem van Kai Hansen, waar je niet anders dan gelukkig kan van worden. Waar blijft dat verdomde full album toch?

In dat opzicht pikt opener Avalon perfect in op dat gevoel. Een episch doch luchtig nummer van meer dan negen minuten dat gewoon schreeuwt van “ken je ons nog?” Alsof we je ooit zouden vergeten, kai. Hellbent begint dan weer met dubbele basdrum en zwaardere riff, maar eens Hansen en Henjo Richter mogen beginnen soleren, spat het speelplezier er weer af. Even vrolijk als vlot wisselt de solo meermaals van gitarist.

Toegegeven, doorheen het album komen de clichés ons weer langs de oren gevlogen. Zoals we intussen van het viertal zijn gewoon geworden, zou je wel kunnen zeggen. Opgewekte riffjes op een vrolijk donderende dubbele basdrum, ondersteund met wat keyboards om het geheel nog wat extra op te blazen. Meermaals krijg je het gevoel “Heb ik dit niet al eens ergens gehoord?” Ook lyricaal weinig verrassing, fans weten uiteraard dat je van Hansen wel meer teksten kan verwachten in de trant van “Fly high like an eagle, touching rainbows in the sky”, voor de leken, een serieuze metal no-no. Vroeger zou je je nog afvragen: Kai, seriously? Intussen weten we wel beter.

Met ‘Empire Of The Undead’ heeft de vaandeldrager van de happy metal (jaja, “en Helloween dan?”, die voelde ik al aankomen) dus weerom geen warm water uitgevonden, maar dat hoeft niet bij Gamma Ray. De band heeft nu eenmaal van het opzoeken en -stapelen van muziekclichés haar handelsmerk gemaakt (beluister daarvoor maar eens Deliverance, simpelweg We Are The Champions meets Franse smartlap) , maar doet dat nog altijd met een zodanige flair en zin voor zelfrelativering . Het is bij hen geen minpunt maar net de grote kracht. Jeugdig enthousiasme en kinderlijke nummers, dat zijn ze nu eenmaal. Kai, don’t ever change.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s