Primal Fear – Delivering the Black (2014)

392656Met ‘Delivering The Black’ hebben de Duitse powermetallers van Primal Fear de kaap van de tien albums gerond. Het album komt zo’n zeventien jaar na het vertrek van frontman Ralf Scheepers bij de band Gamma Ray om te proberen binnengeraken bij Judas Priest. En die invloeden zijn bij Primal Fear nog altijd goed merkbaar.

Qua bezetting zou je Primal Fear nog kunnen vergelijken met een duiventil. Gitaristen gingen en kwamen terug, om iets later toch weer te vertrekken. De enige constanten waren Scheepers en bassist Mat Sinner. Op het nieuwe album is toch hetzelfde vijftal te horen als op voorganger ‘Unbreakable’. Qua sound zijn ze dan wel weer constant: True Powermetal met veel Judas Priest. Zelfs de albumcovers wijken amper af van elkaar, telkens weer die adelaar (‘Screaming For Vengeance’, iemand?).

King For A Day klinkt als een typische albumopener: rechttoe rechtaan, smaakt naar meer, zeker die brug en gitaarsolo. Lang duurt dat echter niet. Rebel Faction doet eerder wat aan Iced Earth denken maar het origineel zou ik toch beter durven noemen. Heel de eerste helft van het album weet niet echt te boeien.

De meeste Primal Fear-nummers klokken af op ongeveer vier minuten, met op elk album wel een paar uitschieters. Bij deze stel ik u voor: One Night In December. Afklokkend op iets meer dan negen minuten, ietwat orchestraler dan de rest, met een bel, strijkers en piano-intro en -outro. Het is in elk geval een welgekomen afwisseling. Powermetal op z’n best.

Met Never Pray For Justice zijn we dan weer direct vertrokken voor een stukje schoolvoorbeeld Primal Fear goes Judas Priest. Dank daarvoor, maar weerom moet ik stellen dat je voor dergelijke nummers nog altijd beter naar het origineel kan luisteren. Scheepers wil koste wat kost de wereld laten horen dat hij een goeie doublure voor schreeuwboei Rob Halford zou geweest zijn, en wat dan met de gitaarharmonie voor de solo, al eeuwen het handelsmerk van de Britten?

Born With A Broken Heart is dan weer een onvervalste trage. Alweer wat orchestraler dan de rest maar net iets minder boeiend dan One Night In December. Het was in elk geval een goeie afsluiter geweest. Nu wordt de luisteraar met Inseminoid nog eens aan vooral de eerste helft van het album herinnerd. Helaas.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s