Trans-Siberian Orchestra – Vorst Nationaal (2014)

Klassieke muziek en heavy metal in de blender, enkele geweldige muzikanten erbij voor wat extra pit en met het resultaat conceptalbums maken. Met die formule in het achterhoofd richtte producer Paul O’Neil samen met Savatage-frontman Jon Oliva inmiddels meer dan 20 jaar geleden Trans-Siberian Orchestra (TSO) op. Na meer dan tien miljoen verkochte albums (weliswaar vooral in de Verenigde Staten) trekt het orkest de hort op met haar eerste compilatiealbum ‘Tales Of Winter’.

Vorst Nationaal had voor TSO enkel zitplaatsen voorzien, het was alvast een voorteken. Hoewel veel aanwezigen gekleed waren in metaltruien overheerste vanaf de aanvang de klassieke concertsfeer. We zaten naar een show te kijken en daarmee gaat altijd een zeker gevoel van routine aan gepaard. De vergelijking met het jaarlijkse nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker was nooit ver weg.  Zeker wanneer gitarist Chris Caffery ons aanspoorde om recht te staan en Radetzkymarsgewijs mee te klappen. Nog zo’n dooddoener was verteller Bryan Hicks die meermaals vakkundig de vaart uit de show hielp.

Om het publiek dan toch wakker te schudden had het orkest nog een “aas in hun mouw” steken, zoals onze Engelstalige medemensen zouden zeggen. Gutter Ballet werd herkend vanaf de eerste noten van keyboardspeler Vitalij Kuprij en op massaal applaus onthaald. Het was een teken aan de wand. Met buiten Caffery ook gitarist Al Pitrelli en bassist John Lee Middleton was het voormalige Savatage meer dan behoorlijk vertegenwoordigd. Het volk wou en kreeg Savatagenummers. Ook onder andere Believe, The Hourglass en All That I Bleed stonden op de vaste setlist. En terecht, want wat een nummer is dat laatste toch. Opzoeken die handel! Beloof me dat je het gaat opzoeken! Ok, je gaat het anders toch niet doen:

De sfeer begon dan toch stilaan te komen, ondersteund door een lichtshow waar de Versuz zich niet voor zou schamen. Muzikanten begonnen zich te amuseren, net als de tien zangers en zangeressen die allen zowel eens lead als background voor hun rekening namen. De opmerkelijkste naam daar was Jeff Scott Soto, bekend van onder andere Yngwie Malmsteen’s Rising Force en zijn Puertoricaanse roots. Later dit jaar is hij ook solo te bewonderen op Graspop Metal Meeting. Qua verschijning hadden we met de knappe blondine Kayla Reeves natuurlijk ook niet te klagen.

Nadat Pitrelli in twee keer zijn hele orkest had voorgesteld konden we ons opmaken voor een spetterende finale. Ingeleid door een stukje Brabançonne ontbond toetsenist Kuprij zijn duivels. Tijdens zo’n momenten sta je toch even stil bij het vakmanschap en de toewijding van al die geweldige muzikanten. Met Beethoven en Requiem (the fifth) groeide de show naar haar climax, eindigend met Savatagecover Sarajevo (12/24). All’s well that ends well, zoals men al eens durft te stellen.

TSO was bedoeld om zowel metalfans als liefhebbers van klassieke muziek aan te spreken, maar put toch vooral uit het reservoir nostalgische Savatagefans. Als vanavond representatief was voor de hele Europese toernee moeten we helaas concluderen dat de vis op het oude continent minder fel zal braden dan in Amerika. Heel veel belangstelling bleek er niet te zijn en dat is zonde. Bekijk daarvoor ook eens de beelden van hun show op nieuwjaar aan de Brandenburgse Poort waar een miljoen Duitsers zich liever staan vergapen aan het vuurwerk. De show is meer dan de moeite waard om te bekijken, zeker nu ze de melige kerstnummers hebben thuisgelaten, en de muzikanten zijn van een zeldzame klasse. Man, ik mis Savatage.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s