Channel Zero – De Kreun (2013)

channel20zero20-20kill20all20kings‘Kill All Kings’, het nieuwste album van Channel Zero, bracht de bekendste metalband van België eerder deze week al naar Studio Brussel’s Club 69 en de Ancienne Belgique. Zaterdagavond deden ze hun ding in de Kreun in Kortrijk. En ze brachten de band mee die een decennium voor hen de Belgische metal op de kaart zette, het Gentse Ostrogoth. Een avondje Belgische metalgeschiedenisles dus.

Het eerste album van openingsact Ostrogoth, ‘Full Moon’s Eyes’, is intussen meer dan dertig jaar oud, tijd voor Mario “Grizzly” Pauwels en co om nog eens de lederen broeken aan te trekken. Begin volgend jaar mogen we ons zelfs aan een nieuwe plaat verwachten. En dat ze er opnieuw zin in hebben, dat moge direct duidelijk zijn. Eerst wat grappen maken tegen de aanwezige fotografen alvorens plaats te gaan nemen achter zijn drumstel, Grizzly op z’n best. Hoe rock ‘n’ roll ziet die man er overigens uit: een gezapige kaalhoofdige man met bierbuikje, zware wenkbrauwen in een puntje gekruld en een ringbaardje met drie piekjes.

Openen deden ze met een meer dan overtuigend Paris By Night. Om de gekregen tijd zo goed mogelijk te benutten kregen we verder een enorm strakke set met onder meer Ecstasy And Danger, Scream Out, Too Hot en Samourai met uiterst genietbare gitaarsolo, wisselend tussen oudgediende Rudy “White Shark” (dat zou intussen op de gezonnebrilde gitarist z’n haarkleur kunnen slaan) en Dario Frodo. Voorts op de loonlijst: zanger Josey Hindrix en spiksplinternieuwe bassist “Stripe” (“streepke” voor de vrienden, heb ik van horen zeggen), die zich voor de gelegenheid een Joey Belladonnakapsel had aangemeten. Lang, pikzwart haar met froufrou tot net boven de ogen, weet u wel?

Oh ja, niet te vergeten: hoogtepunt was uiteraard de hit Full Moon’s Eyes, dat vanaf noot één werd herkend en meegekeeld. Geweldig ook hoe Hindrix blijkbaar weinig moeite kent met de hoge screams.

Voor Channel Zero stonden de verwachtingen vooraf hoog, oorzaak daarvan waren hun vernietigende doortocht in Club 69, online te volgen via livestream, en natuurlijk dat gesmaakte nieuwe album. En het beloofde opnieuw een hete avond te worden, een enorme hoeveelheid waterflesjes was alvast klaargezet door de roadies.

Na die verschrikkelijke elektronische intro volgde met Dark Passenger en Ammunition al direct een eerste alles wegblazende stormwind. Of toch eens Franky DSVD zijn microfoon aan de praat had gekregen. Na Sucking My Energy gingen de perscamera’s mooi weg, drienummerregel of zoiets, maar vooral schrik om nat te worden. De overgrote meerderheid van de waterflesjes werd dan ook over de eerste rijen leeggekapt, of in het decolleté van een meisje dat op de eerste rij had postgevat. ja, Franky is altijd te vinden voor een geintje.

Opvallend wel, hoe de bandleden tussen nummers door uitgebreid de tijd namen om de show te stelen. Een lesje Vlaams vloeken met Amerikaanse gitarist Mikey Doling, die eerst een blikje Belgisch bier leegsalamanderde en ook applaus vroeg voor overleden drummer Phil B en zijn goeie vriend en nieuwe man achter de potten Seven Antopoulos. Die kronkelde uit zijn overbezwete zwarte marcelleke en maande het vrouwvolk aan om spontaan hetzelfde te doen. En Franky maar schreeuwen van “hoereeeen!” Voor hoogstaande praat moest je niet in de kreun zijn.

Voor een geweldig metalavondje daarentegen zeker wel. Met nummers als Electronic Cocaine, Bad To The Bone, Ego en Fool’s Parade zat dat intense sfeertje na elke onderbreking natuurlijk direct terug goed. Naar het einde toe werd het publiek zelfs nog getrakteerd op een extra gitarist, “meegebracht uit Holland”, aldus Franky. “Die heeft meegedaan aan zo een wedstrijd om ter rapst spelen, en hij heeft dat gewonnen.”  En dat de man, die overigens een serieus bierbuikje meesleurt, zich amuseerde voor een uitzinnige Kreun, dat was wel duidelijk.

Net op het moment dat het concert zou kunnen beginnen verwateren, zette de band afsluiter Black Fuel in. Een signaal voor Franky om zich dwars door de moshpit een weg te banen richting PA en voor een deel van het publiek om naar aloude gewoonte  het podium te bestormen. Een jongetje beleefde duidelijk de avond van zijn leven toen hij Doling mocht meehelpen op de gitaar.

Enig chauvinisme is mij eerlijk gezegd totaal vreemd. Het ophemelen van mensen “omdat het Belgen zijn”, daar heb ik nooit aan meegedaan. Bovendien heb ik in het verleden meermaals de wenkbrauwen gefronst bij mensen die Channel Zero omschreven als “dé Belgische metaltrots”, alsof we maar één deftige metalband hebben. Toch moet ik na een avondje De Kreun toegeven: Channel Zero staat er. Een ongelofelijke liveband die nu ook nog eens een geweldige plaat heeft afgeleverd, daar mag je gerust trots op zijn. Hoereeeeeen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s