Graspop 2014 Report

gmm_2014_affiche_20140408Het schooljaar zit er weer op, de zomersolden gaan van start en traditiegetrouw blies Graspop Metal Meeting het laatste weekend van juni het stof van hun festivalpodium.De Desselse hoogmis van de zwaardere muziek houdt van innovatie en pakte dit jaar weer -met wisselend succes- uit met enkele nieuwigheden. Maar de voornaamste reden om naar de kempen af te zakken is de mix van verschillende oude en nieuwere namen en stijlen die de affiche opnieuw vulden.

Hoewel het festival officieel pas op vrijdag begint, was er op donderdag al veel te beleven. De mensen met een combiticket konden al genieten van een heuse Belgische avond met Dyscordia, Ostrogoth, Evil Invaders en Diablo Blvd op het nieuwe Jupiler Stage alvorens de laatste groepswedstrijd van onze Rode Duivels te gaan bekijken in de enige overgebleven marqueetent. Na de late 1-0 van Jan Vertonghen verhuisde het feestje naar de Metal Dome waar naar goeie traditie een metal top 100 van start was gegaan.

Dag 1: Hail To The King

Na een korte nacht kon het festival dan toch officieel beginnen. De Schotse piraten van Alestorm moesten de weide al van ‘s morgens aan het dansen krijgen en slaagden daar voortreffelijk in. Hymnes als Shipwrecked, Nancy The Tavern Wench en Keelhauled werden luidkeels meegebruld en tijdens afsluiter Captain Morgan’s Revenge was ook de eerste wall of death een feit. Frontman Christopher Bowes en zijn makkers zijn intussen een welbekend fenomeen. Of hun volgende album weer een schot in de roos wordt, is afwachten tot begin augustus, maar dat het dak er op 20 september in de Biebob in Vosselaar zal afgaan, dat staat wel vast.

Volgende afspraak was eveneens op main 2: Annihilator. De Canadese thrashers hadden met ‘Feast’ een nieuw album mee, maar vonden tussen nieuwe nummers als No Way Out en Deadlock door nog een beetje tijd voor klassiekers als King Of The Kill, Set The World On Fire en Allison Hell (dat ze volgens zanger Dave Padden allang waren beugespeeld). Tussendoor zocht een bijzonder goedgemutste Jeff Waters naar de diehard fans door te checken hoeveel mensen de intro van Chicken & Corn konden herkennen. Vlak daarna was het Zweedse Ghost haar unieke -en live toch ietwat saaie- zelf op main 1. Met Year Zero waren Papa Emeritus II en zijn nameless ghouls nochtans al stevig begonnen.

De eerste druppels begonnen uit de lucht te vallen, tijd dus om de metal dome op te zoeken voor Walking Papers. De akoestiek is in de tent meestal om te huilen, zeker in het midden en achterin. Ergens was het dus nog goed meegenomen dat er maar bitter weinig festivalgangers de Amerikaanse bluesrockers kwamen checken. En gelijk hadden ze niet, want de band rond charismatische frontman Jeff Angell speelde een strakke set waar vele jonge bands nog wat van zouden kunnen opsteken. Waar is de tijd dat bassist Duff McKagan voor stampvolle festivalweides speelde?

De lucht bleef voort dichtklappen, toch was het tijd om naar main 1 te trekken waar de übermacho’s van Steel Panther het aanwezige vrouwvolk begonnen op te vrijen. Graspop kreeg heel veel pseudokomische bindteksten die Community Property, Asian Hooker en de hit Death To All But Metal moesten aan elkaar plakken. En tetten, massa’s tetten! Gelukkig voor de horden opgewonden mannen hielden we het nog net droog. Na afloop kreeg de weide dan toch die regenbui te verduren. Kinderen van de rekening waren Doro (op main 2) en daarna Slayer (main 1). Eens het thrashende viertal aan hits Seasons In The Abyss, South Of Heaven, Raining Blood en Angel Of Death (met groot Heineken/Jeff Hanneman logo in de achtergrond) toegekomen was, hadden we gelukkig het ergste al achter de rug zodat we toch nog een beetje konden genieten van een Kerry King en zelfs een Tom Arraya in topvorm.

En wat dan gezegd van Nergal? De zanger/gitarist is nog niet bijzonder lang genezen van leukemie en tekende met blackened deathmetalband Behemoth misschien wel voor hét concert van de dag. Vanaf opener Blow Your Trumpets Gabriël walsten de satanistische Polen over de weide met rookkanonnen, brandende kruisen en (nep)bloed. Headliner Avenged Sevenfold wist direct waar het aan toe was. Waar zanger M Shadows het idee haalde voor zijn kapsel (een streep lang haar in het midden met nektapijt en naar rechts overgekamd) mag joost weten, maar de band uit Huntington Beach kon voor het overige echt wel overtuigen als hoofdact. Hitje Beast And The Harlot kon niet direct op veel enthousiasme rekenen, fanfavorieten als Buried Alive, Afterlife en vooral bisnummer A Little Piece Of Heaven deden de boel echt ontploffen. Tussendoor had het Amerikaanse vijftal de weide al muisstil gekregen met So Far Away (opgedragen aan The Rev). Minpuntje was wel alweer de geluidsmix met die eeuwige oorverdovende bas, denk Motörhead. Het zogenaamde omgekeerde Jason Newstedsyndroom.

Dag 2: Hail To The Metal

Op zaterdag beheerste de powermetal de festivalweide. Opener Civil War ontstond uit de ontslagen leden van Sabaton (de dag voordien nog afsluiter) en heeft zowel qua sound als lyricaal heel veel gemeen van haar moederband. Al heeft zanger Nils Patrik Johansson een iets minder uniek doch zeker minstens even genietbaar stemgeluid. Zeker een geslaagde set, al was de weide bijlange nog niet zo volgelopen als de dag voordien. De grote wake up call kwam er pas bij Powerwolf. Qua lyricale thema’s is de link met Ghost snel gelegd, maar live kan het verschil niet groter zijn. De Duitsers spelen heerlijk klinkende songs als Sanctified With Dynamite, Resurrection By Erection en Amen & Attack. Met de Roemeen Attila Dorn heeft het bovendien een zanger met een dijk van een stem die in tegenstelling tot Papa Emeritus wel hele volkeren in vervoering kan brengen.

Tussen zoveel goddeloosheid staat de Christelijke rockband Skillet dan te blinken (ik ontdek trouwens net dat Skillet braadpan betekent). De Amerikanen brachten een overtuigende set met het topnummer Monster als orgelpunt, zanger John Cooper voor de dames en vooral de prachtige Jen Ledger achter de drumpotten. De prijs voor knapste artieste van het weekend weze bij deze toegekend. Amper bekomen van zoveel charme kreeg het publiek direct op main 2 Gamma Ray dat om praktische redenen van plaats was gewisseld met Gojira. Zanger/gitarist Kai Hansen loopt na al die jaren nog steeds over van het enthousiasme en dat was ditmaal niet anders. De set bevatte vooral veel nieuwere nummers zoals To The Metal, Avalon, Hellbent en Master Of Confusion. Samen met I Want Out uit Hansen’s Helloweenperiode, een stuk Rebellion In Dreamland en Send Me A Sign maakte dat trouwens een set van amper zeven nummers.

Tijd dan voor de dagelijkse regenbui waardoor W.A.S.P. en een stukje Mastodon moesten wijken voor het GMM Classic Rock Café waar de zestienjarige gitaarvirtuoos James Bell elke dag het beste van zichzelf stond te geven. Door vele recensenten wellicht over het hoofd gezien, maar niet door Riff’s Al Ghul! Daarna toch nog even Mastodon gaan checken. De Amerikanen uit Georgia kunnen geen festivalweide boeien, klinkt het vaak. En daar zit wel iets in. Aan nieuwe nummers zoals Chimes At Midnight of High Road zal dat zeker niet liggen. Aan het ontbreken van nummers als Oblivion of Colony Of Birchmen misschien wel.

Tijd dan voor enkele bands die dan weer geen enkele moeite hebben om de weide in te pakken. Trivium behoeft intussen allang geen introductie meer. Nummers als Watch The World Burn, Anthem of het nieuwe Strife spreken voor zich. Tegen In Waves golfde het publiek gewillig mee met de band van zanger/gitarist Matt Heafy. Wat lijkt die trouwens alsmaar meer en meer op Linkin Parkgitarist Mike Shinoda. Alter Bridge deed wellicht wenkbrouwen fronsen als subheadliner op de GMM-affiche, maar bewees moeiteloos die plaats waardig te zijn. Gitaarvirtuoos Mark Tremonti haalde zoals gewoonlijk al zijn pornofaces uit de kast, zanger Myles Kennedy hoeft allang niet meer te bewijzen waarom grootheden als Slash en Jimmy Page met hem willen samenwerken. Een geweldige stem én een volksmenner eerste klas. Alweer geen overbodige showelementen, maar wel een strakke set met nummers als White Knuckles, Cry Of Achilles en Blackbird.

Limb Bizkit, coheadliner op dag 2, daar ben je voor of tegen. Gelukkig stond tegelijkertijd in de marquee Carcass geprogrammeerd. De Britse deathmetal/grindcoregrootheden vierden onlangs hun comeback met één van de meest bejubelde albums van 2013 en brachten een zwoele set met weliswaar net iets teveel negatieve opmerkingen aan het adres van Volbeat, dat de dag zou afsluiten. “Echte mannen dragen hun gitaar voor hun kruis, alles hoger is voor jeannetten. Niet dat we homofoob zijn of zo”, verklaarde frontman Jeff Walker. Nummers als Unfit For Human Consumption en Corporate Jigsore Quandary gingen er vlotjes in, net als afsluiter Heartwork. Liefhebbers van vuurwerk, vlammenwerpers en tanzmetal kwamen overigens nog aan hun trekken in de metaldome, waar Rammstein zich gecoverd zag door Stahlzeit. De dag ervoor had ook High Voltage daar al een feestje gebouwd (eenmaal raden welke band zij coveren).

Dag 3: Hail To Crail

Veel te snel kwam die zondag er opnieuw aan. Eerst moest het kampeergerief terug naar de auto en dus begon de festivaldag iets later. Opener was Gloryhammer in de akoestische nachtmerrie die metal dome heet. De Schotten zijn het tweede geesteskind van piraat Christopher Bowes, zingen laat hij evenwel over aan de Zwitser Thomas Winkler. Wanneer Bowes speelt, zit de tent vol en dat was ook nu weer het geval. Helemaal naar vooraan kruipen bleek ditmaal geen sinecure en dus was het ergens in het midden van de tent vrezen voor de verschrikkelijke galm. Winkler beschikt echter over een enorme stem die overal bovenuit torende. Het geheel leek een beetje op Alestorm maar klonk toch vooral als het Italiaanse Rhapsody ten tijde van ‘Legendary Tales’, toen ze nog niet – Of Fire waren, weet u wel. Aangezien die tegelijkertijd met Anthrax spelen, zouden we die toch moeten overslaan, dus bleek Gloryhammer wel een waardig alternatief. Al hielden al die toneeltjes tussen de nummers door wel danig de vaart uit het optreden.

Op nu naar Anthrax dus. Veel bands dit weekend gaan nog niet zo gek lang mee dus vallen de New Yorkse thrashers extra hard op. Gitarist Scott Ian en bassist Frankie Bello huppelden rond zoals we hen kennen, zanger Joey Belladonna liep een hele marathon en nieuwe gitarist Jonathan Donais bewees zich een waardige vervanger voor Rob Caggiano die we de dag ervoor al met Volbeat aan het werk hadden gezien. Qua setlist weinig verrassingen en daar konden we wel mee leven. Of vindt u Among The Living, Caught In A Mosh, Indians of I Am The Law tegenvallend? In The End werd tussendoor, ook al zoals gewoonlijk, opgedragen aan Ronnie James Dio en Dimebag Darrell. Van die laatste prijkte er de dag voordien overigens ook een sticker op een gitaar van Mark Tremonti.

Met Alice In Chains en Soundgarden hadden de grungeliefhebbers ook nog eens een goeie reden om naar Dessel af te zakken. William DuVall bewees zich een uitstekende vervanger voor Layne Staley, al blijft Jerry Cantrell wel de sterke man. AIC werd een ware trip down memory lane met nummers als Them Bones, Would en Rooster. Tussendoor ook een nieuw nummer zoals Hollow. De wei genoot intens, ook omdat de zon zichzelf nog eens toonde. Even intens, maar net iets minder uitbundig, ging het eraan toe tijdens Soundgarden. De hits SpoonmanOutshined en Rusty Cage zorgvuldig gespreid over de set, en wat dan gezegd over Black Hole Sun? Genieten was het gewoon. Frontman Chris Cornell krijste en kraakte, ongelofelijk dat die stem tien jaar geleden nog volledig aan gort lag.

Maar dé headliner van het weekend was uiteraard Black Sabbath, want zonder Ozzy, Tony Iommi, Geezer Butler en Bill Ward geen Graspop. Iommi heerste van begin tot einde, Butler liet zijn basgitaar spreken, vooral vlak voor N.I.B. en jonkie Tommie Clufetos deed meer dan die oude knarren voor hem van de juiste drumritmes voorzien. Enkel Ozzy was eens te meer het lelijke eendje. Een waar volksmenner, dat wel. Maar de tijden dat zijn rauwe, ongeschoolde stem als charmant kon beschouwd worden, die zijn voorbij. Bij momenten deed hij het eigenlijk best aardig. Into The Void, N.I.B. en nog enkele nummers klonken deftig. War Pigs en Iron Man waren dan weer in de buurt van rampzalig. We hebben de godfathers nog één keer kunnen aan het werk zien, nu is het misschien toch tijd om de legende het weer te laten overnemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s