Jeff Beck – AB (2014)

51lzwv6e5glHoog bezoek maandagvond in Brussel. Gitaargrootmeester Jeff Beck kwam in de Ancienne Belgique zijn kunstjes vertonen. De man die in de jaren ’60 kortstondig het mooie weer maakte bij de legendarische Yardbirds -ook bekend van andere snarenplukkers met godenstatus Eric Clapton en Jimmy Page- stapt later deze maand op tram zeven, maar blijft touren alsof zijn leven ervan afhangt. We kunnen er alleen maar goed bij varen.

Een groot voordeel bij instrumentale artiesten is dat ze meestal tot op latere leeftijd kunnen blijven optreden zonder al te groot verval wat de kwaliteit van de performance betreft. Waar Deep Purple, om er maar een te noemen, nummers moet beginnen schrappen omdat zanger Ian Gillan niet meer half de schreeuwer is die hij veertig jaar geleden was, blijft Beck voortdansen over die snaren als in de goeie ouwe tijd. Dat bewees hij gisteren nogmaals.

Welke nummers de man speelt, dat maakt eigenlijk totaal niet uit. Hij zou zelfs de verschrikkelijkste ultratophit kunnen brengen met een zodanige inleving dat elke gitaarliefhebber direct in vervoering geraakt, dus laat ik titels grotendeels achterwege. Vanaf seconde één nam de muzikale vader van Joe Satriani en Steve Vai  de hele zaal beet om anderhalf uur lang nier meer los te laten. Of dat op de duur niet saai werd, zou je jezelf dan kunnen afvragen. Niet bij Beck. Als geen ander weet hij te variëren tussen bluesy en funky. De man doet ook meer dan noten afhaspelen. Beck shoqueert, Beck emotioneert. Beck bespeelt geen instrument, hij vertelt er verhalen mee.

Gespeeld of niet, de man bleek keer op keer overdonderd te worden door de grote appreciatie van het publiek voor zoveel bezieling. Nederig buigde hij keer op keer het hoofd om felicitaties in ontvangst te nemen. Even nederig maakte hij bij momenten plaats om de leden van zijn begeleidingsband  hun plaats in de spotlights te gunnen. En of ook zij daar thuishoorden. Een bassist is een mislukte gitarist, hoor je vooral gitaristen soms beweren. Het tegendeel werd bewezen door Rhonda Smith, die van ver wel een beetje aan een jongere Whoopi Goldberg doet denken. Uitdaging voor would-be gitaristen: ga daar maar eens naast staan. Ook drummer Jonathan Joseph en ritmegitarist Nicolas Meier vielen qua virtuositeit zeker niet uit de toon.

Hij mag zich dan doorgaans ultrabescheiden gedragen, de Brit beseft wel degelijk wat hij waard is met een gitaar in de handjes. Om Jimi Hendrix (Little Wing) en The Beatles (A Day In The Life) een eigen twist te geven, daar heb je “cojones” voor nodig. Als je je dan die nummers ook nog eens moeiteloos eigen kan maken, dan heb je gewoon heel veel talent. Net die nummers zijn hoogtepunten in een Jeff Beckshow. Beck heeft geen zogenaamde bekendste hit en dat zou je spijtig kunnen noemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s