Judas Priest – Redeemer of Souls (2014)

redeemerofsoulsBlack Sabbath gaf heavy metal haar sound, het eveneens uit Birmingham, Engeland afkomstige Judas Priest gaf het een look. De troepen van Rob Halford gaan intussen al meer dan veertig jaar mee en zitten intussen aan hun zeventiende studioalbum. Het eerste zonder medeoprichter KK Downing overigens.

Priest had het enkele jaren geleden al bijna voor bekeken gehouden. Frontman Rob Halford noemt ‘Redeemer Of Souls’ zelfs hun eerste encore. Van metalmoeheid is echter nog geen sprake. Dragonaut en Redeemer Of Souls zijn spontane klassieke metalnummers zoals we ze van de Priest gewoon zijn. Niet ietwat geforceerd zoals op latere albums soms het geval was. Neen, de nieuwe Priest wuift naar de late jaren ’70, de glorieperiode.

De wisselwerking tussen Glen Tipton en nieuweling Ritchie Faulkner (gitaarharmonieën zijn al jarenlang hét handelsmerk van Priest) zit goed. Eerste getuige daarvan ‘Halls Of Valhalla’. Nog een les die dat nummer ons leert is dat Rob Halford terug goed bij stem is. Voor sommige screams, zoals die in het begin, heeft de man al wat moeite, maar hoge noten aanhouden lukt nog altijd met een eenvoud die enkel aan de groten is weggegeven. Hopelijk is Britney Spears geen Priestfan, dat zou voor verschrikkelijke taferelen kunnen zorgen in haar douchecabine.

De nieuwe Priest neigt dus terug naar de oude Priest, altijd leuk om te horen. Al is het tempo wel wat meer gedrukt. Nummers als Sword Of Damocles of To Hell And Back bewijzen dat de Britten een groot deel van hun jeugdige spontaniteit hebben ingeruild voor ouderwetse routine. Negatief hoeft dat niet te zijn. Waardig ouder worden is vaak beter dan krampachtig vasthouden aan je jeugd (ja, ‘t is tegen jou, Madonna!).

Krijgen we een heel album vol klassieke, doch gezapige Judas Priest voorgeschoteld? Het lijkt er in elk geval wel op. Cold Blooded klinkt net iets gevoeliger en melodieuzer, maar een echte uitzondering vormt het niet. Genieten is het wel. Tijdens Metalizer gaat het tempo wel iets de hoogte in.

Veel spontane nummers dus, maar ‘Redeemer Of Souls’ heeft nog wat meer te bieden dan die straight-to-the-point rocknummers. Secrets Of The Dead bijvoorbeeld is net ietsje progressiever en epischer. Ook Battle Cry lijkt aanggevat te worden met dezelfde instelling, maar plots gaat het dan toch weer een versnelling hoger. Tijdens het refrein horen we Halford nog eens ouderwets gillen, maar daar lijkt hij toch heel veel moeite voor te moeten doen. Hoe hij z’n hoge noten aanhoudt, dat lijkt dan wel nog altijd meer dan indrukwekkend.

Het meest interessante stuk hebben we nog tegoed. Afsluiten doen we met Beginning Of The End (zou dat een knipoog kunnen zijn naar End Of The Beginning van stadsgenoten Black Sabbath op hun comebackalbum?). Voor Priest zelf hoeft het einde namelijk allerminst nabij te zijn. Een gevoelige ballad in de stijl zoals we die op latere Priestalbums ook al terugvonden. Het vloekt een beetje met de rest van het album, maar net dat schokeffect maakt dat nieuwe album wel af.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s