Mastodon – Once More ’round the Sun

mastodon-cover-1-1402946808Is er in de metalwereld nog ruimte voor vernieuwing? Vanuit de USA klinkt nu al zo’n tien jaar een luide JA! onder de naam van Mastodon. De band uit Atlanta, Georgia brengt een typische eigen mix van prog, sludge en groove en wordt door kenners de meest verfrissende metalband van het nieuwe millennium genoemd. Bovendien leverde de band alleen nog maar pareltjes van albums af. Slecht kan die nieuwe dan toch niet zijn?

Inzetten doet het viertal met Tread Lightly. Akoestische intro gevolgd door koele riff. Ze lijken opnieuw op zoek te willen gaan naar een toegankelijkere sound, wel met meer succes dan ten tijde van Curl Of The Burl, dat door de echte fans toch minder kon geapprecieerd worden. Ook High Road zou zo de Afrekening kunnen ingestemd worden. Heerlijk nummer gewoon. The Motherload klinkt dan weer ietwat psychedelischer.

En wat dan gezegd over de intro van Chimes At Midnight? Mastodon hypnotiseert alvorens er met een lekker stevige riff zwaar de pees op te leggen. Als er een nummer de soundtrack zou kunnen zijn van de alweer bizarre artwork van het album (waarvoor de band een beroep deed op de Oaklandse artiest Skinner), dan is het wel dit. Ook Asleep In The Deep heeft dat typische hypnotiserende effect. Aandachtige luisteraars herkennen misschien ook de guest backing vocals van Valient Himself of de synths van Ikey Owens (The Mars Volta/ Jack White).

Wat die gastmuzikanten betreft: op Aunt Lisa vallen ook backgroundvocalen van de all-girlband The Coathangers te bewonderen. Dat is een ietwat minder bekende garagepunk band uit Atlanta. Voorts bevat het nummer ook één van de weinige momentjes dat er nog screams te horen zijn. Alle vocalen zijn ditmaal clean. De nummers zijn minder lang – vorige albums bevatten steevast minstens één nummer van tien minuten of meer – en vooral minder complex. Praktisch elk nummer volgt het vers – refreinprincipe. Toch hoeft dat niet te storen. Op Ember City bijvoorbeeld valt nogmaals te horen dat de band wel over meer dan goeie zangstemmen beschikt. Halloween bevat dan weer wellicht één van de langste gitaarsolos in de discografie van de Amerikanen.

De afsluiter – en met haar zeven minuten en 46 seconden tevens langste nummer – luistert naar de naam Diamond In The Witch House. Een gitaar gilt onheilspellend vooraleer het nummer zich twijfelend in gang trekt. Bij momenten krijgen we maar liefst drie vocalen tegelijk te horen, waaronder die van Neurosisfrontman Scott Kelly (één van m’n  voormalige mlm-collega’s begint alvast te kwijlen). Het nummer bewijst vooral dat Mastodon ook haar sludgy kantje nog niet beu is, en dat niet al hun nummers voortaan klassiek strofe-refrein-strofe-refrein hoeven te zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s