Over Kill – White Devil Armory (2014)

overkill-white-devil-armory_1Uitstel betekent geen afstel. De nieuwe Overkill is daar nog maar eens een voorbeeld van. ‘White Devil Armory’ was oorspronkelijk aangekondigd voor maart, maar aangezien het hele proces net iets langer bleek te duren dan aanvankelijk gedacht, hebben de thrashers uit New Jersey zowel de release als de bijhorende tournee moeten uitstellen tot de zomer. Intussen schijnt het zonnetje opnieuw, de barbecuestellen zijn bovengehaald en daar is ook Overkill toch weer.

“Het wachten gaat de moeite waard zijn”, werd ons beloofd. Na de korte onheilspellende intro XDM start dan toch het klassieke thrashfeestje waar we al maanden naar uitkijken. Armorist was de echte fans uiteraard al ter ore gekomen. Niet slecht, maar ook niet enorm overtuigend. Down To The Bone herinnert er dan weer aan waarom je altijd wel iets mag verwachten van een nieuw Overkillalbum. Die typische stem van Bobby Ellsworth, Blitz voor de vrienden, samen met een typisch Overkillrefrein. Meebrullen is de boodschap, net tot op het moment wanneer die buurman nog met zijn schort om en barbecuevork in de hand komt checken of alles wel in orde is.

Iets minder meezingbaar, maar minstens even overtuigend is Bitter Pill. Een korte gitaartokkel waarna het nummer losbarst, een refrein met heerlijk subtiele leadgitaar in verweven en dan een brug die de luisteraar helemaal meezuigt in de gitaarsolo. Thrashen kan je hard, denk aan Slayer of Exodus, Overkill doet het op een ietwat subtielere, maar minstens even genietbare manier. Thrash voor fijnproevers, als het ware.

Bij Where There’s Smoke… ga je echter spontaan aan Death Angel denken. Die snelle, beukende ritmes met instantmeebrulbare titel op het einde van het refrein, solo die zo van Rob Cavestany zou kunnen komen en zelfs de overgang naar de outro. Enkel de stem is uiteraard tamelijk verschillend.

Ook King Of The Rat Bastards is een van die nummers die je volledig meezuigen. Je vertrekt op een rit, ziet ongelofelijke dingen, maar kan niet anders dan het allemaal gewoon laten passeren. De ene riff passeert nog maar net of hij wordt al afgewisseld met een lekkere overgang en een nieuwe killer riff. Het is als een spookhuis op speed, zo eentje waar je doorraast met de snelheid van een rollercoaster.

De eindspurt luistert naar de naam In The Name. De laatste rit gaat ietwat langzamer, wat logger. Die indruk wordt gewekt door enkele langere, ritmische instrumentale stukken. Leuke afsluiter wel, zeker wanneer de samenzang tegen het einde begint. In dezelfde melodie als de Irish Drinking Song uit Whose Line Is It Anyways.

Overkill is er dus in geslaagd om een album te maken dat heerlijk klassiek aandoet en het toch een frisse uitstraling mee te geven. ‘White Devil Armory’ laat de metalheads direct mee headbangen, maar de aandachtige luisteraar wordt tegelijk ook meegezogen op een hypnotiserende trip. Beuken en tegelijk toch subtiel meesterschap tonen, het is enkel de groten gegeven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s