Tesla – Simplicity (2014)

tesla-simplicity-20140614195826Hoewel ze in hun thuisland, de USA, al dertig jaar megazalen uitverkopen, blijft hardrockband Tesla redelijk onbekend op het oude continent. Terwijl metalbands als Poison en Twisted Sister in de jaren ’80 de wereld veroverden verkleed als vrouwen, waren er gelukkig ook nog bands die de make-up achterwege lieten en gewoon goeie muziek maakten. De band uit Saramento, California, maakt schreeuwerige, bluesy hardrock zoals staatsgenoot Guns ‘n’ Roses die enkele jaren later ook zou gaan maken, maar dan zonder verlepte rosse frontman. Wel met een sympathieke zanger met een eveneens uniek stemgeluid die luistert naar de naam Jeff keith.

Met hun elfde studioalbum ‘Simplicity’ verklaren ze terug te willen naar simpelere tijden. Dat maken ze meteen duidelijk tijdens opener MP3. Wat waren het tijden, toen albums nog groter waren dan een televisiescherm en de band nog met albums als ‘Mechanical Resonance’ en ‘The Great Radio Controversy’ liep te pronken. Qua sound heeft het openingsnummer veel weg van Forever More vanop hun gelijknamige vorige album. Ook Ricochet dat we als grote fans natuurlijk direct hebben beluisterd toen de band het via sociale media had gelost als voorproefje, en vooral So Divine… zijn welkome aanvullingen voor de al uitgebreide discografie van de band.

Niet dat gitarist en voornaamste songschrijver Frank Hannon het warm water opnieuw probeert uit te vinden met dit nieuwe album. We krijgen vooral Tesla te horen zoals we ze allang kennen. Tijdens het bluesy Cross My Heart neemt de band wat gas terug, de piano maakt haar opwachting, aangevuld met ietwat clichématige lyrics “You are the only one/I never let you go”. Ook dat is Tesla, helaas.

Nog meer Tesla: de powerballad. Honestly zet akoestisch in, Keith valt in met die typische stem, alsof zijn stembanden zijn opgetrokken uit zwart leer. Tegen het refrein zijn we helemaal mee, dit is Tesla op z’n best. En we hebben nog altijd niet alles gehoord, want de band heeft ook nog ergens een slidegitaar en mondharmonica liggen. Die halen ze uit voor Flip Side. Tijdens het uptempo refrein wisselen de verschillende zangstemmen elkaar vlotjes af. We hebben zes jaar moeten wachten op nieuw materiaal van Hannon en de zijnen – ‘Twisted Wires & The Acoustic Sessions’ uit 2011 bestond uit opnieuw opgenomen oude nummers- maar in tegenstelling tot Metallica en ja, Guns ‘n’ Roses, kunnen we ditmaal wel onze honger stillen. En zeggen dat we nog maar in de helft zitten van het maar liefst veertien nummers tellende album.

De band reigt voorts de spontane hardrocknummers (Break Of Dawn, Sympathy, Time Bomb) aan de power ballads (Fade Away, Life Is A River) als parels in een halssnoer. Wie op zoek wil gaan naar muzikaal avontuur blijft op z’n honger zitten, maar fans van ouderwetse bluesy hardrock die even willen ontsnappen aan de chaotische, ingewikkelde wereld waar we in leven, hebben met ‘Simplicity’ een album bij waarmee dat zeker zal lukken. Dat van die vlag en die lading, zou je dan kunnen zeggen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s