Alcatraz 2014 Report – Dag 2

alcatraz20metal20fest20201420-20timetableAlcatraz Metal Festival wordt stilaan een hoogtepunt in de metalfestivalzomer. Voor het eerst waren metalheads twee dagen na elkaar welkom op het voetbalveld aan de Katho in Kortrijk. De organisatie had alweer voorzien in een lading grote namen, als het weer nu ook wat mee zou willen, dan was een topeditie zo goed als verzekerd. Een editie die in elk geval niet de meest kindvriendelijke zou worden.

Het Amerikaanse Four By Fate verwelkomde de vroeg opgekomen festivalgangers onder een stralend zomerzonnetje. Hun hardrock ging er gemakkelijk in, net zoals coverversies van Cheap Trick‘s I Want You To Want Me (wat een kutnummer is me dat toch) en een ietwat verrassend I Am The Walrus van dat viertal uit Liverpool. Nog nooit een openingsact geweten met pyro, voor alles een eerste keer. Het ging hoe dan ook een beetje verloren op een nog wakker wordende weide.

De thrashers van Toxik deden meer dan hun best om de moshpits op te starten. Het bleef voorlopig op wat geheadbang en veel duivelshoorns. Het was in elk geval wel een blij weerzien met de New Yorkse band, die na vijfentwintig jaar eindelijk nog eens in België kwam spelen. Ze putten  met nummers als Door To Hell, Victims en False Prophets dan ook vooral uit hun debuutplaat ‘World Circus’ uit 1987. En wat dan gezegd over de Britse collega’s van Xentrix? Frontman Chris Astley heeft een groot “James Hetfield meets Annihilatorfrontman Dave Padden”-vibe en had er samen met zijn collega’s uit Preston duidelijk zin in. Ook voor hen was een Belgisch optreden al bijzonder lang geleden. Nummers als Questions, For whose Advantage?, Ghostbusters (wel degelijk het nummer van de gelijknamige film) en No Compromise als afsluiter, net wat we nodig hadden om voorgoed wakker te worden geschud.

Tijdens Prong werd het dan toch stilaan tijd om even de zitplaatsen te gaan opzoeken. De groovende stadsgenoten van Toxik stonden in maart nog in Biebob, vorig jaar op Graspop en zanger Tommy Victor bleek deze keer overigens niet bijzonder goed bij stem. Net na de voorgaande band was er trouwens een klein regenbuitje overgetrokken.

Vroeg hoogtepunt

De innerlijke mens was weer versterkt (€2 voor een pintje, op de meeste festivals durven ze meer vragen) en de batterijen waren opgeladen. Dat zou nodig blijken, want volgende band op het lijstje was het Zweedse Arch Enemy. De melodeathmetallers waren al aangekondigd vlak na afloop van de editie van vorig jaar en brachten een nieuwe zangeres én een nieuwe plaat mee (Alissa White-Gluz – War Eternal). Bleek de knappe blauwharige Canadese haar voorgangster Angela Gossow waard te zijn? Jawel. De vocaliste stond met gemak haar mannetje tussen het indrukwekkende instrumentale geweld dat Arch Enemy heet en het publiek at uit haar hand. Naast nummers uit de nieuwe plaat (War Eternal, You Will Know My Name, As The Pages Burn) bracht de band ook een hele rist klassiekers als My Apocalypse, We Will Rise en Nemesis. Onnodig te vermelden dat het uurtje voorbijvloog. Maar perfectie dient om na te streven en niet om te bereiken, misschien dat de band daarom een kwartiertje op zich had laten wachten.

De twijfelachtige eer om al dat Scandinavische geweld op te volgen was voor Sacred Reich. Derde en ongetwijfeld bekendste thrashband van de dag. Zanger/bassist Phil Rind stond aanvankelijk vrolijk met zijn astmapuffer te zwaaien en leek soms veel moeite te moeten doen, maar zowel instrumentaal als vocaal was daar werkelijk niets van te merken. We kregen een uur lang retestrakke ’80s style thrash metal. Met nummers als Ignorance, The American Way en het Tenacious D-achtige Who’s To Blame hadden we qua setlist ook opnieuw geen reden tot klagen. Sacred Reich is een sociaal bewuste band en dus vroeg Rind ons ook even om massaal de drone (met camera, niet met raketten uiteraard) de vinger te geven. Kers op de taart was bisnummer Surf Nicaragua.

Na die twee topacts had Channel Zero de bal maar voor het binnenkoppen, zou je denken. Niets bleek minder waar. Franky DSVD vroeg aan het begin van hun set om een minuut stilte ter ere van Phil B, die exact een jaar geleden is overleden. Bij de eerste noten van ‘Sucking My Energy’ begon het weer te kriebelen, maar het was allemaal net iets minder overtuigend. Was het door de vele concerten die de bende deze zomer spelen, een terugval na de twee vorige acts of was de minuut stilte blijven hangen? Feit was wel dat onze zogenaamde “Belgische metaltrots” niet kon opboksen tegen hun voorgangers. Met Dark Passenger, Kill All Kings, Duisternis, Ego én Electronic Cocaine nam hun laatste album veel plaats in in de set, aangevuld met de voor de hand liggende klassiekers Fool’s Parade, Help en Black Fuel. De traditiegetrouwe bestorming van het podium bleef trouwens uit. Uit schrik voor schade aan de pyro van de headliner wellicht?

Explicit content

Totnogtoe is er nog niet veel kindonvriendelijks gebeurd, maar van W.A.S.P. (een acroniem dat trouwens niet verwijst naar eenhoorns en regenbogen) zijn we al wat gewoon. In het verleden schrok frontman Blackie Lawless er niet van terug al eens een vrouw in een foltertuig te plaatsen of rauw vlees in het publiek te gooien, dan hield hij het zaterdagavond nog proper. Een strakke show met meebrulhits L.O.V.E. Machine, Wild Child en I Wanna Be Somebody. Hij was trouwens ook verrassend goed bij stem en de hele band had er duidelijk nog zin in.

Over er zin in hebben gesproken: Dee Snider. Wat was ook de frontman van Twisted Sister (soms schertsend ook wel eens the hottest chick in metal genoemd) weer in goeie doen. Als een volleerd stand-up comedian nam de zanger het publiek tussen nummers door meermaals op sleeptouw. Oppassen voor de vaart van het concert, zou je dan denken, maar dat bleek wonderwel mee te vallen. Na een stevig openingstrio Stay Hungry, The Kids Are Back, You Can’t Stop Rock n Roll nam Dee ons nog eens mee naar hun optreden van vorig jaar op Graspop toen het werkelijk oude wijven regende. Een bedankje aan moeder natuur later (vorig jaar volgens Dee nog een vuile hoer) waren we weer vertrokken voor een dolle rit. Veel nummers vanop hun glorieplaat ‘Stay Hungry’, omdat die intussen dertig jaar op onze platenspelers past. I Wanna Rock  werd I Wanna Fuck, S.M.F (staat voor sick motherfucker, had ik al gezegd dat het geen editie was om je kindjes naartoe mee te nemen?) en uiteraard We’re Not Gonna Take It, wet het publiek maar bleef scanderen waardoor de band er nog twee keer aan begon.

Kunnen we Alcatraz 2014 geslaagd noemen? Afgaande op dag 2 kunnen we besluiten met de naam van een band die vrijdag al speelde. Hellyeah! Vorig jaar vielen de lange wachtrijen aan de eetkramen op en had ik voor de rest graag een stoffen bandje gehad. Dit jaar waren er meer kraampjes, meer tenten met banken, kreeg iedereen een stoffen bandje en in het midden van de “gevangenis” was bovendien een uitkijktoren geplaatst die naar het einde toe vuur begon te spuwen. Opvallend veel knap vrouwvolk ook voor op een metalfestival. De kleine vertraging die Arch Enemy had veroorzaakt, was tegen Twisted Sister helemaal goedgemaakt, hoewel die uiteindelijk toch ook nog een kleine twintig minuten op zich hebben laten wachten. Als ze volgend jaar die lelijke roze persbandjes zouden willen achterwege laten, dat zou leuk zijn, maar voor de rest vraag ik niet veel. Enkel dat de organisatie vooral voortdoet zoals ze bezig is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s