Civilian – The Second (2014)

0004148843_10Grote verrassing voor al wie de facebookpagina van het StuBruprogramma De Zwaarste Show regelmatig checkt. In hun poll van beste albums van 2014 prijkt het spiksplinternieuwe tweede album ‘The Second’ van de Limburgse hardrockband Civilian op een mooie vierde plaats tussen klinkende namen als Judas Priest en In Flames. Uitstekende promotiecampagne, misplaatst chauvinisme, of zou het dan toch een bereplaat zijn? Riff’s Al Ghul zocht het even voor u uit!

“New school hardrock/metal”, leest de facebookpagina van de band. De vrees dat het Hasseltse vijftal een van die vele jonge bands zou kunnen wezen die net iets teveel invloeden willen mixen en daardoor vlees noch vis serveren steekt algauw de kop op. Dat blijkt toch net iets te voorbarig. Vanaf de groovy opener Zusammen blijkt Civilian te staan voor aangename deuntjes die nog best te omschrijven zijn als moderne hardrock. Wrong Side of the Road doet dan weer iets ouderwetser aan.

Met Love in the Moshpit haalt de band ook enkele spontane punkriffs boven. Vlees én vis, dan maar? Aan variatie dus in elk geval geen gebrek op deze tweede langspeler. De eerste helft van het album verveelt zeker niet, maar toch is het wachten op echte hoogvliegers. Zo’n nummertje dat blijft hangen. Eentje waarvan de melodie ineens je hoofd binnenfladdert en je jezelf afvraagt: “Van welke band was dat nu weer? Och ja, die Limburgers die zo hoog stonden in de facebook jaarlijst van De Zwaarste Show.”

Ook de titeltrack dreigt niet dat effect te hebben. Het duurt overigens maar één enkele seconde. De band heeft intussen wel haar sound te pakken, met een leadgitaar die alomtegenwoordiger wordt naarmate het album vordert. Tijdens C.E.O, dat opnieuw tussen old school punk en hardrock zweeft, krijgen we voor het eerst wisselende leads te horen en komt zelfs de basgitaar even op de voorgrond piepen. Tarantula is met haar gitaarharmonieën en tempowisselingen dan weer een van de meer complete nummers.

Closed Door is, mede dankzij strijkers in de achtergrond dan weer een en al ingetogenheid. De warmte in Mark Van Luijk z’n stem komt helemaal tot z’n recht. In de fade-out is trouwens een nieuwsbericht over het overlijden van een zekere linkshandige grungemuzikant verweven.

Wat ons direct aanbrengt tot de apotheose van het album. Ook Hallelujahland begint rustig, bouwt gaandeweg op tot de madness met het refrein losbarst. Mensen die op zoek waren naar die oorwurm, search no more. Na amper drie minuten en 24 seconden blijf je echter verweesd achter. Daarom stonden ze dus in die lijst van beste albums. Gelukkig, want anders had u de volgende video wellicht nooit gezien en gehoord.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s