Dragonforce – Maximum Overload (2014)

dragonforce-maximum-overloadVoor velen onder ons zal de naam Dragonforce altijd gelinkt blijven aan de game Guitar Hero, waar hun songs vaak in de allermoeilijkste categorie zaten om zelf te spelen. Daarvoor zorgden vooral de eindeloze gitaarharmonieën en wisselende solo’s van Sam Totman en Herman Li. Solo’s die ze live overigens ook niet altijd volledig bleken te kunnen uitvoeren. De Londense powermetalband is intussen aan haar zesde album toe en blijkt net iets volwassener te worden zonder al te veel aan snelheid te willen inboeten.

Ik vermoed dat bij de naam Dragonforce niemand zich nog zal verwachten aan echt hoogstaande rocksongs met veelbetekenende lyrics en geniale hooks. Des te meer aan fantasieverhalen over ridders, tovenaars en draken, high speed gitaargesoleer en af en toe een lichtelijk metalvreemd geluidje dat aan de oude video games doet denken. Die mensen hebben in elk geval niets te vrezen, de band blijft zelfs met hun kortere songs trouw aan haar roots.

In opener The Game zou Triviumfrontman Matt Heafy te horen zijn, al moet je daar toch zeer goed voor luisteren. Het nummer begint tamelijk plots, maar ontpopt zich snel tot een onvervalste oorwurm met een catchy refrein en typische Dragonforce gitaarsolo. Dat kleine kindje in mij dat zijn geluk destijds niet opkon telkens die solo van Soldiers Of The Wasteland ingezet werd (met zo’n kleine tien minuten toch het langste en meest epische nummer dat de band ooit maakte), was toch direct een beetje gerustgesteld.

Tomorrow’s King kent een bevreemdende en tegelijkertijd cliché oosters aandoende intro maar bijna direct slaat het nummer in Dragonforcemodus, alsof de leden ineens zo iets hadden van “Dit wordt niets”. Three Hammers gaat even een versnelling lager na die melodieuze gitaarintro. Mark Hudson geeft er spoedig een snokje aan, rekt zijn strot even helemaal uit en gaat dan over naar een refrein met typische clichétekst: “Three hammers high/ in the burning red sky/ Force and the fire/ Protectors of Mankind”. Veel artiesten zouden daar op afgerekend worden, maar dit is nu eenmaal power metal. De enige gedachte die zich spontaan over mijn brein meester maakt, is “Damn, this is catchy”.

Symphony Of The Night brengt ons terug op kruissnelheid. Iets minder catchy dan enkele voorgangers, maar eens de brug mij opnieuw op weg zet naar een nieuw gitaarduel, herinner ik me weer hoe ik zo into deze band geraakt ben. Zonder gas terug te nemen, komen we bij The Sun Is Dead. Hier vervalt het zestal wel een beetje in haar oude gewoontes, zijnde dat het nummer op zich weinig om het lijf heeft tot Sam en Herman weer een nieuw sonisch duel inzetten. Ergens zit er nog een refreintje tussen verweven dat het nummer toch nog een beetje als één geheel moet doen aanvoelen.

En wat dan gezegd over de afsluiter, een cover van -hou je vast- Johnny Cash‘s Ring Of Fire? Waarschuwing vooraf: Dragonforce doet niet aan hersenloos kopiëren van een klassieker. Je krijgt een geheel eigen versie te horen van het nummer. Velen gaan het ongetwijfeld afschuwelijk vinden, maar feit is wel dat ze zich het nummer eigen hebben gemaakt. Is dat niet nog altijd beter dan gewoon een nummer klakkeloos naspelen?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s