Hammerfall – (r)Evolution (2014)

hammerfall-new-albumDe jaren ’90 stonden  niet bepaald bekend als een succesvolle tijd voor traditionele heavy metal. Aanleiding genoeg voor In Flamesgitarist Jesper Strömblad om samen met zijn Ceremonial Oathtegenhanger Oscar Dronjak Hammerfall onder de doopvont te houden. Op ‘Legacy Of Kings’, ‘Renegade’ en ‘Crimson Thunder’ prijkte een heel arsenaal aan true metal strijdliederen in de stijl van übermetalband Manowar. Nadien ebde de band, althans in mijn ogen, wat weg in het groter wordende aanbod van nieuwe powermetalbands.

Voor jonge gasten was Hammerfall een verademing. Geen zo extreem mogelijke riffs en vocalen waarvan je bijna van je stoel afdondert, maar eenvoudige (relatief uiteraard, we hebben het nog altijd over metal) strijdliederen met een zanger die waarlijks zingt over ridders die vechten voor hun geloof (de link met true metalheads is snel gelegd). Nu wordt dat soort bands naar ons spreekwoordelijke hoofd gekeild, maar tijdens de jaren negentig moest je enkel kunnen rappen om succes te hebben.

Over nu naar het nieuwe hoofdstuk in de Hammerfalldiscografie, het negende ondertussen. Openen doen we met Hector’s Hymn, waarin de bandmascotte in de bloemetjes gezet wordt. Qua stijl lijkt Hammerfall toch ietwat terug te gaan naar de beginjaren, al klinkt het allemaal net iets minder overtuigend.

Toch is ‘(r)Evolution’ een meer dan genietbare brok powermetal. Bushido is zo’n typisch Hammerfallnummer met melodieuze pulloffriff en cheesy lyrics. Met de pompende riff van Live Life Loud komt de band terug op kruissnelheid. De manier waarop Ex Inferis in gang wordt getrokken, doet veel denken aan Crimson Thunder.

Dat lijkt wel bij elk nummer het geval, telkens denk je bij bepaalde stukken terug aan een ouder nummer (intro van We Won’t Back Down ==> Renegade), hoewel de rest van het nummer toch perfect op zich staat.

Met Winter Is Coming (een keer raden bij welke serie ze ditmaal de mosterd gehaald hebben) zijn we toegekomen aan het obligate rustpunt in het album. Denk qua sfeerschepping gerust aan Glory To The Brave, al blijkt het nummer nooit echt op gang te komen.

Tijd voor iets nieuws? Origins klinkt door toevoeging van dat elektronische clavecimbelgeluid in intro en tussenstukken eventjes meer op Stratovarius. Ook de harmonieuze samenzang in de refreinen en net na de gitaarsolo klinkt zeker overtuigend.

De nieuwe plaat klinkt dus zoals de oude Hammerfall, al is het bij momenten te veel zoals de nieuwe Primal Fear klinkt als Judas Priest. Niet altijd even geslaagd dus, maar wellicht ben ik door dat enorme aanbod van bands wel een stuk kieskeuriger geworden. De nummers waarop ze eens iets nieuws proberen, tonen aan dat Hammerfall wel degelijk nog z’n plaats heeft tussen al dat nieuwe geweld.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s