In Flames – AB (2014)

in_flames_-_siren_charms_album_coverIn Flames heeft een nieuw album uit en we zullen het geweten hebben. Hun tournee bracht hen ook naar België (gezien, Slipknot?) en in hun zog bracht de Zweedse voormalige melodeathband nog de Britse metalcoreband While She Sleeps en het Amerikaanse Wovenwar mee. Een goed gevuld avondje dus.

Zoals dat tijdens een metalconcert gaat, stond de grote zaal van de AB al voor aanvang van opener While She Sleeps goed vol. De Britten vormen een dertien in een dozijn metalcorebandje zoals je er op de Jupiler stage op Graspop veel ziet passeren. Desondanks kregen ze de AB vlotjes aan het moshen, springen en circlepitten. Toen frontman Lawrence Taylor het publiek aanspoorde om open te gaan voor een wall of death, leek het even alsof hij zelf ook zou gaan meedoen, maar de man bedacht zich op het laatste nippertje. Opwarming geslaagd in elk geval.

Volgende op het programma was Wovenwar. As I Lay Dying minus Tim “kan er iemand mijn vrouw vermoorden” Lambesis plus Oh, Sleeperfrontman Shane Blay, zeg maar. Het resultaat van die combinatie is ietwat brave, melodieuze metalcore. De constante cleane samenzang tussen Blay en bassist Josh Gilbert zit daar wel voor iets tussen. Het aanwezige publiek werd in elk geval niet volledig meegezogen. Gilbert’s aansporingen om een circlepit te starten of te beginnen springen, waren tevergeefs. Aan zijn performance lag dat niet, vooral Blay viel vocaal meermaals lichtjes uit de toon.

Maar goed, de hoofdbrok van de avond was natuurlijk In Flames. Traditioneel met tot in de puntjes geregelde show. Eens het grote, zwarte doek was gevallen, begon de band uit Gotheborg aan een anderhalf uur durend licht- en klankspektakel. Vorig jaar op Graspop was daar omwille van het daglicht nog niets van in huis gekomen, maar in de donkere Brusselse nacht konden ze vrij hun gang gaan. Dat het publiek al vertrouwd is met ‘Siren Charms’, was duidelijk vanaf opener In Plain View. De old schoolfans kregen met Trigger en Resin hun gloriemomentje, maar daarna ging het weer steevast naar nummers uit de laatste albums. In het geval van Where The Dead Ships Dwell is dat meer dan terecht, een Ropes of Delight And Angers -om er maar enkele te noemen- zou niet direct gemist worden.

De setlist bevatte dus heel wat nieuwer werk. De ietwat oudere nummers die de setlist haalden waren voorts de voor de hand linggende Clouds Connected en een tegenvallend Only For The Weak. Veel had wellicht te maken aan het ontbreken van die ondersteunende backingsynths en leadgitaar die vroeger altijd afgespeeld werden. De jongen die vlak voordien het podium werd opgehaald om heel het geval op gevoelige plaat vast te leggen, zal het wel worst geweest zijn. Hij had al een echt Belgisch pintje gekregen (ook volgens vocalist Anders Fridén het beste ter wereld) en moest beloven het geschoten videomateriaal op youtube te zetten.

De sfeer was gezet voor een slot met onder andere The Quiet Place, het nieuwe Rusted Nail en afsluiter Take This Life. Alles in één vlotte set, encores daar doen de Zweden niet aan mee, oude nummers spelen ook niet. Maar liefst 12 van de 19 nummers kwamen van één van de drie laatste albums en dat is veel. Te veel, gezien de kwaliteit van hun ouder materiaal. En beste publiek, steek toch eens die gsms weg tijdens een optreden!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s