Machine Head – Bloodstone & Diamonds (2014)

machine-head-bloodstone-diamondsBands die na twintig jaar op het toppunt van hun kunnen zijn: je zou er geen hele fotoronde kunnen mee vullen in de Slimste Mens ter Wereld. Machine Head mag je daar gerust wel tussen zetten. Hun vorige albums ‘The Blackening’ en ‘Unto The Locust’ waren moderne klassiekers in het (groove)metalgenre. Dan plegen de verwachtingen voor je volgende wapenfeit al eens op te lopen.

Robb Flynn en de zijnen staan er intussen voor bekend dat ze graag experimenteren (zonder echter hun roots te verloochenen, zoals sommige anderen, *kuch*Metallica*kuch*). Het zorgt ervoor dat Machine Head na al die jaren nog niet heeft moeten inboeten aan frisheid en toch heeft het viertal al een grote achterban weten voor zich te winnen. Dat is trouwens ook te merken aan de bezetting: nu bassist Adam Duce geen deel meer uitmaakt van de band, schiet er met frontman Flynn nog maar één enkel stichtend lid over.

Het album steekt van wal met een korte intro van strijkers, dat patroon zou terug komen tijdens het refrein van openingsnummer Now We Die. Een stevig, compact nummer met meebrulbare stukken zoals we ze kennen van de eerste albums (toen echter zonder strijkers). Diezelfde loodzware riffs vinden we ook terug in de daaropvolgende nummers. Killers & Kings klinkt al meer als fillermateriaal, Ghosts Will Haunt My Bones combineert die heaviness opnieuw met meer progressieve stukken zoals op de laatste albums.

Night of Long Knives is één van de drie nieuwe nummers die de livesetlist gehaald hebben. Over de intro – die overigens ook weerkeert op het einde van het nummer – waarin Flynn “You won’t see us come/ In the night/ With these knives” scandeert, blaas ik nog altijd eerder koud dan warm, maar de rest van het nummer groeit naarmate het aantal luisterbeurten aandikt. Heel dit nieuwe album is trouwens zware kost voor de mensen met een korte aandachtsspanne.

Een duister sfeertje vergezelt de intro van Sail Into the Black. Flynn opent gesproken in de stijl van een soort druïdenritueel. Na verloop van tijd beukt nieuwe bassist Jared McEachern het nummer definief op gang. Het intense sfeertje dat heel het nummer lang blijft aanslepen, Machine Head op z’n best. In Comes the Flood is nog zo’n pareltje in de categorie progressieve nieuwe Machine Headnummers. De strijkers die zo’n drie kwartier geleden nog meer tegen- dan meewerkten, komen ditmaal perfect tot hun recht.

Met Damage Inside en Imaginal Cells telt het album naar het einde toe ook nog twee opmerkelijke stukken. Het eerste bestaat vooral uit half gesproken lyrics en veel feedback, het tweede bevat enkel stukken uit speeches op achtergrondmuziek. Tussendoor hadden we met Game Over nog een heerlijk groovend nummer gekregen, en zo zou je ook afsluiter Take me Through the Fire kunnen omschrijven.

Feit is wel: die nieuwe Machine Head keuren, da’s geen werk van korte adem. Die instant chills die praktisch elk nummer op ‘Unto The Locust’ vergezelden, of toch tenminste in mijn geval, die vind je hier zeker niet overal terug. Getuige daarvan het feit dat het album al bijna twee weken te koop is en ik u de recensie tot op heden moest schuldig blijven. In elk geval, doe de moeite om u door die eerste luisterbeurten en vooral sommige van de eerste nummers te worstelen, u zal het zich niet beklagen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s