Zodiac – Sonic Child (2014)

400x400Retro-bluesrockbands zijn in de laatste tijd. Veel nieuwe bands kiezen voor een bluessound die aanleunt bij die heerlijke seventiesrockers. Veel kan je in dat genre niet misdoen, maar de kunst bestaat er dan in om jezelf te onderscheiden van de massa door sterke songs. Het Duitse Zodiac is zo’n band die daar wonderwel in slaagt. Voor hun derde album in evenveel jaren zijn de verwachtingen dan ook hooggespannen.

Na een easy listening-intro begint de band alvast met een lekkere rocker. Wat Swinging On The Run echter nog het meeste vanal typeert is die heerlijke outro. Het tempo gaat wat naar beneden waarna zanger Nick Van Delft de gitaar laat spreken. Dat eerste hoogtepunt kan al tellen. Ook Holding On onthult het talent van de frontman. Die warme, gevoelige stem dient de muziek perfect.

Waar gaat die muziek dan zoal over? Zoals alle oorspronkelijke blues zoekt Zodiac inspiratie bij zowat de dingen die het leven hard maken. “It’s just a sad song for when you’re down/ to help you come back around” klinkt het in het grotendeels akoestische Sad Song. Je wordt er wel eventjes stil van als een band je zo naar de keel grijpt.

In Out Of The City wil het viertal dan weer ontsnappen aan het drukke, jachtige leven van vandaag. Ze doen dat met een typische retrobluesrocksong. Tijdens A Penny And A Dead Horse kan je wel wat Led Zeppelin ontwaren, een band die ook niet vies was van de geluiden van de zwarte Amerikaanse slaven. Vooral dan tijdens die nonchalante slidegitaargedreven eerste helft. Voor het eerst komt daarna ook het orgel iets meer uit de verf, al blijft die wel mooi begeleiden in plaats van  Deep Purplegewijs de show te komen stelen.

Toch kreunt dit album niet onder de zwaarheid van het bestaan. Daar zorgen tussen de zwaarlijvige nummers door de simpelweg lekkere rockers voor. Good Times bijvoorbeeld herinnert, zoals de titel opnieuw doet vermoeden, aan de leuke tijden die iedereen wel al gekend heeft tussen al dat harde werken en afzien. Dat van die vlag en die lading hé.

De sfeer dreigt echter snel om te slaan: de intro van Rock Bottom Blues verraadt dat er een nieuwe golf van emotie op komst is (voor zover de titel dat al niet had gedaan). Een deemoedig leadgitaartje, aanvankelijk enkel gebacked door dat rustige orgel, de rest van de band valt in en alles wordt nog eens intenser wanneer Van Delft de mond opnieuw opent. Wat volgt is een intense strijd die elke keer dat de zang of de gitaar invalt enkel maar heviger wordt. Opnieuw negen minuten die gewoonweg voorbijvliegen.

Afsluiten doen we met nog enkele rockers, waarvan Shine toch het langst door de hersenpan blijft spoken. Vooral dat refreintje is uiterst genietbaar met die heerlijke drumhook, zoals we er overigens al vele waren tegengekomen op het album, maar op de een of andere manier nog niet hadden vermeld. Bij deze is dat weer eens rechtgezet.

Het derde pareltje van Zodiac is dus een feit. Een album met vele hoogtes en amper laagtes, met veel emotie en af en toe ook veel positieve energie. Als we een band moeten noemen die boven de massa bluesrockers van deze tijd uitspringt, dan is Zodiac een zeer goede keuze en dat is bij deze nog maar eens bewezen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s