23 Acez – Redemption Waves (2015)

p1965huhvi1aflpjbcg0g91fqd4Deze had u nog van ons tegoed. Benny ‘Zors’ Willaert is voor de lokale Wachtebeekse muziekliefhebber allang geen onbekende meer. Zo was hij in het verleden reeds bezieler van bands als Black Snow en Gemini Season. In 2010 richtte hij samen met gitarist Tom Tas, bassist Tom Mundez en drummer Jonathan Braeckman zijn nieuwste project 23 Acez op en zo’n kleine vijf jaar later werd hun tweede full album ‘Redemption Waves’ opgepikt door Mighty Music Records en wereldwijd uitgebracht. Nu ook ik eindelijk m’n exemplaar in bezit heb, overloop ik even samen met u waarom dat succes geen gelukkig toeval was.

Zors heeft al jaren een patent op catchy, poppy deuntjes die hij van net genoeg vet weet te voorzien om een alternatief publiek aan te spreken. Dat zien we nu nog maar eens bewezen. Opener Loopholes zuigt de luisteraar direct mee met een vette gitaarriff en een oerkreet. Dat refrein is dan weer zodanig catchy dat het zich direct een weg weet te banen in je langetermijngeheugen. Die uitleg zou evenzeer over Alone kunnen gaan, met weliswaar een keyboard dat nu iets meer aanwezig is.

De ene oorwurm na de andere komt voorbijgevlogen. Ook Colors On The Ceiling is zo’n genietertje. Het hoogtepunt is voor de titeltrack, tevens wellicht het zwaarste nummer van het album. De gitaren duwen het keyboard weer naar de achtergrond. Het doet bij momenten wat een de titeltrack van Alter Bridge‘s laatste worp ‘Fortress’ denken. Voor de mensen die die schijf nog altijd niet gecheckt hebben (shame on you), dat is een serieus compliment!

Ook een experimentje wordt overigens niet geschuwd. De single The Bigger Picture doet het wat trager en mist bij momenten wel wat zout, tot aan die heerlijke gitaarsolo van gastmuzikant Dario Frodo, die nu bij Ostrogoth het mooie weer maakt. My Blood lijkt qua ritmes dan weer wat meer te knipogen naar de hedendaagse poprock nadat de intro eerder een samenwerking met metalhead-antichrist Regi had laten vermoeden. Oh nee, grunt u nu ongetwijfeld met uw vikinghoorn bier in uw tot duivelshoorns gevormde vuist, maar zelfs dat valt nog best te pruimen.

Met Descending krijgen we dan weer een nummer voorgeschoteld dat bij momenten wat meer proggy aanvoelt, vooral dankzij de keyboardgeluiden tijdens de verses, die overigens zijn ingezongen door gastzanger Kenny Hanlon.

En of ik dus blij ben dat ik hem eindelijk in huis heb. Het viertal uit Wachtebeke levert een plaatje af met verdomd catchy rocknummers. Ze weten daarbij de brug te leggen tussen heavy riffs en meer radiovriendelijke melodieën. Nu enkel nog wachten op StuBru om hen ook op te pikken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s