Angra – Secret Garden (2015)

10741Brazilië en metal, velen zullen dan niet verder geraken dan Max Cavalera met zijn Sepultura’s, Soulfly’s en broederlijke samenzweringen. Maar het land van het Christusbeeld, die speciale vlag en het WK voetbal van vorig jaar heeft uiteraard nog veel meer te bieden. Eén van de beste voorbeelden daarvan is de symfonische powermetalband Angra, opgericht in 1991 door André Matos (die intussen al met ontelbaar veel artiesten heeft samengewerkt) en gitarist Kiko Loureiro.

Met Fabio Lione (die gast van Rhapsody of Fire, weet u wel) is het vijftal uit Sao Paulo intussen aan haar derde zanger toe op acht albums. Ook achter de drumpotten zit trouwens een nieuw gezicht, met name Bruno Valverde, want ook longtime drummer Ricardo Confessori is opnieuw vertrokken. Desondanks blijkt opener Newborn Me nog enkele exotische drumpassages te bevatten zoals we die kennen van in Confessori’s tijd. Andere stukken doen dan weer staalhard aan Dream Theater denken. Een overvloed aan invloeden dus, zoals we van Angra verwachten.

Black Hearted Soul begint dan weer met een Latijns gezang alvorens Valverde de dubbele basdrum bovenhaalt en gitaristen Loureiro en Bittencourt zij aan zij voor melodie zorgen. Het nummer is alvast een stuk sneller dan het vorige, op een bepaald moment nemen flamencogitaren even over zonder aan intensiteit in te boeten. .

Angra doet niet mee aan muzikale regeltjes, maar anders zou je Storm of Emotions best wel een ballad kunnen noemen. Vooral het krachtige drumwerk maakt het nummer toch net geen ideale trage om een huwelijksfeest mee te openen.

De Brazilianen zijn niet vies van gastmuzikanten en dat is in dit geval zeker niet anders. Voor de titeltrack geeft Lione de microfoon door aan onze favoriete roodharige Nederlandse, Simone Simons van Epica. Het resultaat is een gevoelig doch uitbundig symfonisch metalnummer.

De basintro van Upper Levels lijkt dan weer keihard te knipogen naar YYZ van progrockgrootmeesters Rush. Ook de gitaarsolo tijdens een rustig stuk, even onderbroken door de basgitaar lijkt zo weggeplukt uit de discografie van het Canadese powertrio. Enorm proggy stuff in elk geval.

Crushing Room is dan weer een vocale samenwerking tussen Lione en ex-Warlockfrontvrouw Doro. Enkele subtiele pianotoetsen zorgen voor een extra mystiek sfeertje. Onder andere de “ooh’s” op de akoestische afsluiter Silent Call doen dan weer een herinnering aan Pink Floyd’s The Show Must Go On opborrelen. Een ingetogen slot van een album dat opnieuw bol stond van de extravagantie. Nog snel een beetje orgel toevoegen voor de fade out, het zit ‘m in de details.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s