Blind Guardian – Beyond the Red Mirror (2015)

beyond_the_red_mirror_earbookZware muziek gekoppeld aan de verhalen van Tolkien, het was in de jaren ’80 een gewaagde formule. The Lord Of The Rings was voor de Peter Jacksonverfilmingen vooral voer voor zogenaamde nerds. Andere tijden, weet u wel. Het Duitse Blind Guardian heeft zich de formule eigen gemaakt en zo intussen een mooie plaats in de metalgeschiedenisboeken weten te veroveren. Gaandeweg is hun muziek echter geëvolueerd van speedmetal naar meer symfonisch geörienteerd. Benieuwd of hun tiende studioalbum die evolutie blijft volgen.

Fans van Blind Guardian heb je in twee soorten: de speedmetalheads die zweren bij ‘Tales From A Twilight World’ en ‘Imaginations From The Other Side’, en de mensen die het liever allemaal iets symfonischer hebben en dus bijgevolg vooral de laatste albums onderkwijlen. Laat ik mezelf toch vooral in de eerste categorie onderbrengen, weliswaar met een gezonde dosis interesse voor later werk van het viertal. Het nieuwe album zou conceptueel een vervolg vormen op ‘Imaginations’, dus stiekem hoop ik dus toch dat de tendens stopt en ‘Beyond The Red Mirror’ een stap terug zet in de tijd.

Mensen uit dezelfde categorie als ikzelf moet ik direct teleurstellen: nummers zoals Valhalla of Lost In The Twilight Hall zijn opnieuw niet te vinden. The Ninth Wave heeft een symfonische intro meegekregen die de Duitsers zo kunnen gebruiken als introductie bij hun liveshows. Latijnse gezangen, ondersteund door wat keyboard voor extra suspens en dan plots Hansi Kürsch’ krachtige stem die komt piepen. Het negen minuten en een half durende epos dat zich vervolgens ontplooit, blijkt best wel mee te vallen. Geen klassieke speedmetal, maar grootse compositie gekoppeld aan fantasylyrics, gezongen door die uit duizend herkenbare stem en al even herkenbare harmonievocalen.

Waar de vorige plaat ‘At The Edge Of Time’ de Guardiansound net iets teveel had gerekt – te symfonisch, te weinig power – hebben de Duitsers nu toch een stapje teruggezet. Een Twilight Of The Gods of Ashes Of Eternity doet qua sound meer aan ‘A Twist In The Myth’ uit 2006 denken. Tijdens The Holy Grail gaat de snelheid dan toch wat de hoogte in en worden de symfonische geluiden ietwat beperkt. Kürsch blijft weliswaar vasthouden aan zijn cleane, hogere vocals waar die vroeger al eens meer uit de onderbuik leken te komen.

The Throne lijkt dan weer het orchestrale voorop te stellen aan de power, met strijkers die moeiteloos de gitaren overstemmen. Ook het furieuze drumwerk komt niet helemaal door, het nummer kan wat meer bas gebruiken (net zoals veel nieuwere Guardiannummers overigens). Wanneer André Olbrich dan toch onderbreekt met zo’n typische Olbrichgitaarsolo, kan het genot dan toch beginnen. De nieuwe Blind Guardian op z’n absolute best.

Eindigen doen we met Grand Parade zoals we waren begonnen, met een groots symfonisch stuk van negen minuten en een half. Drummer Frederik Ehmke laat bombast opnieuw primeren op snelheid en de strijkers zijn opnieuw alomtegenwoordig. Olbrich zorgt opnieuw voor enkele vermakelijke solomomenten, maar een echte apotheose blijft toch ietwat uit. Echt ruw en gevaarlijk klinken ze allang niet meer, maar met albums zoals dit laatste, kunnen we ook wel vrede nemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s