Up The Belgians! Fest 2015 Report

up20the20belgians20festEen thema-avond met enkel steengoeie Belgische metalbands, het leek op voorhand een concept waarmee je de Kreun wel in no time vol voor zou krijgen. De voorverkoop was wat tegengevallen, maar tegen de tijd dat de grote jongens van Evil Invaders en Ostrogoth ten dans speelden, was de kleine Kortrijkse concertzaal toch aardig aan het vollopen. En terecht, was de enige synthese die je achteraf kon stellen.

De organisatie zal aanvankelijk toch even het hart hebben vastgehouden. Zo rond zes uur, wanneer opener Eternal Breath het podium placht te betreden, was het zeker nog geen koppen lopen. Je kon op je gemak nog een exportje bestellen in de foyer en dan rustig een plaatsje helemaal voorin het zaaltje gaan bemachtigen. Zanger Andy Polfliet en de zijnen lieten het in elk geval niet aan hun hart komen, meermaals polsend of die vijf man en spreekwoordelijke paardekop al opgewarmd waren. Ze brachten daarvoor een arsenaal aan fijne metal die zich ergens tussen de klassieke Britten en Amerikaanse thrash situeerde, vlekkeloos gebracht. Enige minpuntje in een voorts oerdegelijke performance was dat ik toch ergens een beetje attitude miste. Je speelt muziek met ballen, dan mogen er voor mijn part gerust wat ballen getoond worden (liefst enkel bij manier van spreken uiteraard).

Met Trouble Agency kregen we dan weer een bende onvervalste thrashers voorgeschoteld. Het vijftal klinkt als Slayer en knipoogt met hun sociaal relevante thema’s dan weer naar Sacred Reich. Zanger Larry Van De Rostyne klonk met zijn korrelige schreeuwstem zelfs als Tom Arraya. Helaas bleef hij ook net zoals de Slayerfrontman bijna heel de tijd achter zijn statief plakken, hoewel hij als zanger geen basgitaar mee te zeulen heeft. De sfeer was in elk geval al intenser en de gaten in de zaal iets kleiner.

“Ik ben eens benieuwd naar Rik Priem”, het is een quote die ik heb horen vallen bij Ostrogothdrummer Mario Pauwels zelve, toen hij al even de zaal was ingedoken om wat handjes te geven en praatjes te slaan. Da’s dan weer het voordeel van een klein evenement. Ook onder andere gitarist Dario Frodo en enkele Evil Invaders waren dikwijls in het publiek terug te vinden.

Anyway, over nu naar Rik Priem’s Prime. Onze eigenste Vlaamse gitaarheld voorzag zijn proggy heavy metalnummers van enkele heerlijke shreds. De Kreun begon stilaan voller te geraken en velen stonden met open mond te kijken naar wat de Bekegemnaar allemaal uit zijn snaardoos toverde. Na een zestal nummers was het echter gedaan met de leute. De band had wat last gehad van technische mankementen waardoor ze al wat later dan voorzien aan hun set hadden kunnen beginnen en tijdens het optreden bleek er nog iets te rammelen aan het drumstel. Wegens tijdgebrek moesten ze dus hun laatste nummer laten vallen.

Twintig minuten tussen optredens zou nochtans genoeg moeten zijn om dat op te vangen. Evil Invaders had echter heel wat werk om alles opgesteld te krijgen. De Limburgers hadden speciale microstatieven, een heel aantal lichteffecten en genoeg rookmachines om een vliegtuig van Malaysia Airlines te kunnen doen verdwijnen meegebracht. Eerder deze week kregen we met hun eerste full album ‘Pulses Of Pleasure’ al te horen dat de band meer dan klaar is om aan een heuse kwaadaardige veroveringstocht van de metalwereld te beginnen en daar kregen we nog eens een bevestiging van. Leadgitarist Sam Lemmens leek zich in het begin enkele keren lichtjes te vergalopperen in het moordende tempo, lang duurde dat niet. De moshpit was geopend.

IMG_20150307_204534-168x300De zaal was intussen volgelopen en iedereen was mee vanaf opener Fast, Loud & Rude. Een eerste echte hoogtepunt kwam er met Stairway To Insanity, een eerste min of meer rustiger punt tijdens de gitaarharmonieën van Pulses Of Pleasure. En wat een présence ook. Aan cojones hebben de vier Leopoldsburgenaren zeker geen gebrek. Constant werd er hysterisch over het podium gecrosst en opgegaan in opgeblazen rook. Frontman Joe leek bijwijlen zelf danig onder de indruk. Telkens wanneer hij z’n terror faces opzet of oerschreeuwen laat klinken, zit Satan hemzelf ongetwijfeld met toegeknepen billen. Hij ziet er trouwens ook heerlijk speedmetal uit, met z’n dunne bakkebaarden en dodeslak-snorretje. Tegen afsluiter Evil Invaders was iedereen het er wel over eens. Die mannen hebben het gewoon.

We hadden een half uurtje om te bekomen. Dan moesten we er opnieuw staan voor headliner Ostrogoth. Het stond wel vast dat de Gentenaren serieus uit hun pijp gingen mogen komen na hun voorgangers. Ze leken dan ook eerder twijfelend uit de startblokken te schieten. Gelukkig hadden ze nog wel wat tovertrucjes zitten. Zo pronkte zanger Josey Hindrix op het einde van Clouds met z’n microstatief met Ostrogothbliksemschicht op de onderkant, zoals we die al zagen tijdens de videoclip. Tegen Return To Heroes Museum waren de Ostrogothen dan weer helemaal wakker. Hindrix stond ineens met de vlag met logo te wapperen, gitaristen Dario Frodo en nieuweling Geert Annys hadden wel zin in een duelletje.

Met Paris By Night kreeg de Belgische avond nog een heerlijk meezingmoment. Vooral tijdens Lords Of Thunder ging het duo Frodo-Annys even helemaal loos. Ja, intussen was de band helemaal op toeren. Maar er was ook plaats voor ingetogenheid op die gekke avond. No Risk Taken werd opgedragen aan Lars, de dertienjarige jongen die na eindeloze pesterijen zelfmoord pleegde. Vlak voor eerste encore Queen Of Desire schoof een roadie dan weer een flightcase naar het midden van het podium met daarop een statief met de gitaar van Rudy Vercruysse. Zo kreeg de onlangs aan kanker overleden Whiteshark ook nog een mooi eerbetoon. Nog een klassiek zangduel tussen beide kanten van het publiek tijdens Too Hot en daarop volgend afsluiter Rock Fever en we hadden het al gehad voor die zaterdag.

Kortom, een mooi initiatief om Belgische bands te steunen in een familiaal kader (er stonden heel de avond zelfs enkele kinderen helemaal vooraan, respect!) Dat zou op ieders onvoorwaardelijke steun moeten kunnen rekenen. Qua pers was dat in elk geval geen probleem. Het aantal fotografen met van die enorme fototoestellen was niet te tellen, tot op het moment dat het echt storend was. Laten we als pers toch ook een beetje rekening houden met die echte fans die kaartjes kopen om hun favoriete bands aan het werk te zien, want zij zijn per slot van rekening nog altijd degenen die de scene levend houden. En afgaande op de bezoekersaantallen (en de energie die nodig is om een concert van Evil Invaders door te komen) is dat een helse job. You the real MVPs!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s