Dunderbeist – Hyklere (2015)

dunderbeist-e28093-hyklereOok de metalwereld heeft z’n hipsters. Met hun nieuwste album Hyklere lijkt het Noorse Dunderbeist in elk geval een ferme stap te willen zetten in die richting. De baarden hebben ze er natuurlijk altijd al voor gehad. De kostuums en zwarte verf blijven voortaan in de kast. In de plaats prijken op sociale media overal afbeeldingen van de band in wollen truien. Om het plaatje af te maken is elke zangnoot op het album -dat overigens weer via Indie Recordings verschijnt- in het Noors.

Het label dat erop kleeft, maakt uiteraard geen fluit uit zolang de muziek maar goed zit. Die klinkt ondanks het feit dat we het Noorse vijftal intussen in het Engels waren gewoon geworden nog altijd vooral typisch Dunderbeist. Daaronder moet u vooral bij momenten brutale drumbeats en riffs verstaan die worden afgewisseld met ronduit melodieus gitaarwerk en dito zanglijnen. Het geheel is weer ondergedompeld in die mystieke sfeer die elke Dunderbeistplaat kleurt.

Waar zingen ze eigenlijk over? Ik zou het begot niet weten. Daar is m’n Noors niet goed genoeg voor. Het zou over vanalles kunnen gaan. Het is deze dagen populair om het Engels te laten voor wat ze is en in de moerstaal voort te gaan, vooral in het koude noorden. Denk maar aan de landgenoten van Kvelertak, het Yslandse Solstàfir of zelfs de Nederlanders van Heidevolk.  Zolang het in de muziek past, is het toegestaan. En dat is bij Dunderbeist wel het geval. Die krijgt hierdoor net nog meer een mystiek randje.

Feit is wel dat we met Hyklere een album op ons bord krijgen dat moeilijk te verteren valt. De nummers zijn allesbehalve klassiek opgebouwd en het album mist dan ook wel een lichtere oorwurm in het genre van Father Serpent of Shields Aligned. Neen, die nieuwe Dunderbeistplaat is vooral drie kwartier zitten en zwijgen. In nummers als Punktum Mortale en Sjøldestruksjon pkt.1 (heb ik voor de zekerheid toch maar gekopieerd en geplakt) overheerst de mystiek.

Naar het einde toe wordt de dans der uitbundigheid dan toch even ingezet met Slagord en Spaan die de luisteraar dan toch even meenemen naar het meer spontane ‘Black Arts & Crooked Tails’. Er is plots zelfs ruimte voor gitaargesoleer. Geen Zakk Wylde style over de kop egotripperij waarvan je denkt “da ne gitaarsolo”, neen. Het gitaarwerk blijft immer het geheel optimaal ondersteunen.

Afsluiter Vardøgger (Det Var Jo Da) is dan weer zo’n typisch nummer dat je met verstomming achterlaat, zoals Dunderbeist graag hun albums eindigt. Het is niet metal zoals die in de oren van een buitenstaander klinkt: lawaai maken om zo extreem mogelijk over te komen met een vocalist die lijkt te proberen een staarwedstrijd met een hongerige leeuw te winnen. Dunderbeist klinkt daarentegen mysterieus en geraffineerd. In dat opzicht is die nieuwe plaat ongetwijfeld hipster-approved.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s