Steel Panther – AB (2015)

steel-panther-all-you-can-eat-cover“This isn’t a night for the easily offended. Essentially this is a show for the people without a moral compass”, Britse komiek Jimmy Carr praatte in 2007 over zichzelf, maar had het net zogoed over de schunnige Amerikaanse glam metalact Steel Panther kunnen hebben. De shows van het viertal zijn voornamelijk een parodie op die typische macho heavy metalbands die tijdens de jaren tachtig langs de sunset boulevard hun hoogdagen beleefden en moet binnen die context bekeken worden. Dit is echter een serieus muziekmagazine, laat mij dus maar alvast mijn botte bijl klaarleggen.

De Andrews Sisters die à la Richard Cheese loungecovers brengen van bekende heavymetalnummers, dat is een voorprogramma dat je niet alle dagen tussen de boterham krijgt. Ze stonden al in het voorprogramma van Limp Bizkit op Sonisphere en nu doet The Lounge Kittens hetzelfde voor Steel Panther. Ietwat vreemd aandoend in het begin, maar met hun eigenzinnige versies van Slipknot’s Duality, Sad But True (Metallica), The Beautiful People (Marilyn Manson) en medleys van Rammstein en The Prodigy kregen ze het publiek toch afwissselend aan het lachen en het meebrullen.

Tijd dan voor een stelletje washed up superstars uit de eighties om nog eens hun trukendoos boven te halen. Na een bandje met Van Halen’s Running With The Devil viel het zwarte doek naar beneden, een sein om aan een vette en originele topavond te beginnen. Dertig jaar geleden misschien. Het viertal vatte met bijna onhoorbare gitaren Pussywhipped aan. Party Like Tomorrow Is The End Of The World werd voorzien van de langste tenenkrullende fade-out uit de metalgeschiedenis, waartijdens gitarist Satchel dan nog eens op z’n bek ging bij het naar beneden springen en direct kregen we dan weer een schunnige en bovendien ingestudeerde stand-upact voorgeschoteld waar zelfs de gemiddelde Comedy Centralkijker spontaan bij zou wegzappen.

Frontman Michael Starr kreeg een bordje met daarop “boobies” aangereikt uit het publiek en spontaan werd hij op zijn wenken bediend door enkele fans. Tijdens de culthits 17 Girls In A Row, Gloryhole en If I Was The King werd het podium dan weer bestormd door vrouwelijke fans waarvan verschillende het opnieuw niet konden laten van hun opgewaardeerde bos hout te pronken. Op je gemak een sigaretje roken op café is ten strengste verboden, maar dat soort vetzakkerij is vooralsnog geen probleem.

De vier kindjes op het podium amuseerden zich in elk geval kostelijk. Bassist Lexxi Foxx zat weer meer in z’n spiegel te kijken dan daadwerkelijk noten te spelen en Satchel ging -wanneer de schunnige tekstjes in het Nederlands die hij op zijn hand had staan op waren- op de vlucht met Starr’s blinkende sjaal. Grow up, you guys. Moest er evenveel aandacht naar de performance gaan, dat zou leuk zijn. Tijdens de akoestische medley waarin onder andere flarden Kanye, Weenie Ride en Stripper Girl passeerden ging de kaars, die broodnodig was voor de juiste sfeer maar liefst drie keer uit. DRIE KEER! Satchel vond het dan ook lollig om met die arme roadie met de aansteker zijn voeten te blijven rammelen. Lame dude.

Een hele avond Steel Panthersongs, dat kan niemand aan en dus begonnen ze erop los te fantaseren. Sweet Child O’ Mine en Mr Brownstone vielen af aangezien Foxx daar de baslijnen niet voor bleek te kennen. Het werd uiteindelijk Ain’t Talkin’ Bout Love van Van Halen. Na hun hitje Death To All But Metal viel dan ook figuurlijk voor het eerst het doek. Na het publiek een hele tijd te laten wachten kwam het viertal dan toch nog eens terug voor de meezingers Community Property, waarvan strofe een en het refrein al volledig door het publiek werden gezongen -kwestie van toch één deftige vocale prestatie gehad te hebben- en afsluiter Party All Day (Fuck All Night).

Tot zover de nabespreking van het concert. Steel Panther is echter geen echte heavy metalband met hoogdagen tijdens de jaren tachtig waar het beste allang van af is en de leden beter op pensioen zouden gaan. Bezie hen eerder als een hedendaagse Spinal Tap (een computer kan veel, maar een trema op de n blijkt vooralsnog schier onmogelijk). Was het concert slecht? Dat allerminst, hun catchy nummers met instant meebrulbare seksistische teksten verlenen zich geweldig voor dergelijke liveshows. Als meer dan geslaagde parodie op Poison, Mötley Crüe en Van Halen was het tot in de details in orde. En met die gedachte kunnen de Amerikanen ongetwijfeld wel leven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s