Circle II Circle -De Verlichte Geest

circleiicirclereigncdHoog bezoek die avond in de Verlichte Geest. Niemand minder dan voormalig Savatagefrontman Zak Stevens kwam immers met zijn band Circle II Circle afgezakt naar het Roeselaarse metalcafé. Naast hun nieuwste album ‘Reign of Darkness’ kwam het internationale gezelschap ook hun vijftienjarige bestaan vieren, we mochten ons dus aan een ware best ofshow verwachten.

Zeven albums, drie EP’s en een liveplaat, ze hebben niet stilgezeten tijdens die vijftien jaar. Toch is er vanavond nog tijd voor twee support acts. Het Israëlische Desert, dat qua geluid het midden houdt tussen Kamelot en Powerwolf, mocht voor het oog van een vijftal fotografen en toch één enthousiaste tooghanger de avond op gang trekken. Ze lieten de geringe interesse niet aan hun hart komen en amuseerden zich rot. Het guitige smoeltje waarmee drummer Assaf Markowitz zat te spelen, sprak dan ook boekdelen.

lordvolturewilltopowerDan kon het Nederlandse Lord Volture al op meer interesse rekenen. Zij hadden eerder dit jaar duidelijk al enkele zieltjes weten te winnen op Wizzfest met hun zwaar op Judas Priest geïnspireerde klassieke heavy metal. Frontman David marcelis wees het publiek tussen twee nummers door nog eens op de vele uitstekende organisaties en infrastructuur wat heavy metal betreft in de omgeving, iets wat zelfs een metalhead uit het verre Wachtebeke alleen maar kan beamen.

Tijd dan voor de hoofdbrok. Met zijn zessen zijn ze intussen: drie Amerikanen, de Duitse keyboardspeler Hennig Manner en met drummer Marcelo Moreira heeft gitarist Bill Hudson nu een Braziliaanse landgenoot. Naast een nieuw album hadden ze zoals eerder vermeld een jubilee te vieren en dus raasden Stevens en co doorheen hun discografie. Van ‘Delusions of Grandeur’ kregen we Soul Breaker voorgeschoteld, nummers als Heal You, Live as One en Revelations vertegenwoordigden het album ‘Burden of Truth’ en ook de titeltrack van hun eerste langspeler ‘Watching in Silence’ kon uiteraard niet ontbreken. Vooral die laatste werd luidkeels meegebruld.

De rol van apotheose was dan weer voor het epische Epiphany. “Mijn favoriete nummer”, aldus toetsenist Manner. Deze doorwinterde muzikanten voelden zich duidelijk niet te groot om een groezelig cafeetje te doen kolken. Muzikaal was de band top, het begrip valse noot is compleet onbekend terrein voor Stevens en ook qua sfeer en gezelligheid wisten ze veel punten te scoren.  De band verliet het podium en Hudson begon het publiek te jennen door er nog enkele Savatageriffs door te jagen. Met Turns to Me en afsluiter Edge of Thorns kregen we dan toch nog enkele nummers van de moederband voorgeschoteld en daar zat menig liefhebber ongetwijfeld op te wachten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s