Death Angel – The Evil Divide

death_angel_-_the_evil_divideDe Bay Area heeft ons legendarische thrashmetalacts opgeleverd zoals Metallica, Megadeth, Exodus en Testament. Death Angel is daar qua naambekendheid altijd een stapje onder gebleven. Met platen zoals ‘The Ultra-Violence’ en ‘Act III’ kan dat niet aan de kwaliteit van het materiaal liggen en live walsen gitarist Rob Cavestany en co nog steeds elke concertzaal plat. Met ‘The Evil Divide’ zijn ze intusen aan hun achtste studioplaat toe.

Hun vorige album ‘The Dream Calls for Blood’ was voor mijzelf toch een beetje een ontgoocheling. Qua artwork lijkt ‘The Evil Divide’ dan weer alvast op een terugkeer naar die simpele hoezen van vroeger. Bij opener The Moth, dat beestje dat op die heerlijk simpele cover prijkt, lijkt daar dan de bevestiging van te komen. Een vlotte thrasher zoals we die van onze Filipino-Amerikaanse culthelden verwachten.

Beuken kunnen ze als geen ander, daar is al bewijs genoeg van. Voornamelijk op ‘Act III’ lieten ze ook al merken dat ze ook meer dan interessant melodieuzer werk kunnen afleveren. Aan semi-akoestisch werk à la A Room with a View of Veil of Deception moeten we ons ditmaal niet verwachten, maar nummers als een cause for Alarm en Lost hebben naast snedig gitaarwerk ook een gezonde dosis melodie meegekregen. Het doet mij bijwijlen zelfs aan de nieuwe Avatar denken.

Ook Father of Lies is een mooi voorbeeld van het compromis tussen heaviness en melodie. Zware riffs, maar dan toch rust. Na een stukje rustig gesoleer schakelt Rob Cavestany dan toch plots weer enkele versnellingen hoger.

Naarmate het album vordert, zet de melodie dan weer een stapje opzij en krijgen we nog enkele klassieke thrashers voorgeschoteld. Zo worden de snelle riffs van Breakaway voortgestuwd door de pompende drums, weliswaar op tijd onderbroken door een meldieuzer refrein. De hoofdriff van The Electric Cell heeft dan weer veel weg van die tijdens Thrown to the Wolves.

Een echte fan heeft het vaak moeilijk om zijn ontgoocheling toe te geven bij een tegenvallend album, zo wordt in de business al eens beweerd. Bij ‘The Dream Calls for Blood’ moest ik met lichte tegenzin toegeven dat het niet helemaal geworden was wat ik ervan had gehoopt, het doet mij als grote fan van Cavestany en co zomeer plezier van nu te kunnen zeggen dat ‘The Evil Divide’ echt wel weer een geweldige plaat is geworden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s