Dust Bolt – Mass Confusion

95589-dust-bolt-releases-mass-confusion-1129699U houdt van echte, klassieke thrash metal, maar u snakt naast die eeuwige klassieke namen wel eens naar vers bloed? Sta mij toe u de Duitse thrashers van Dust Bolt voor te stellen. Het viertal uit Beieren viert dit jaar haar tiende verjaardag, staat garant voor een vet potje thrash op grootvaders wijze en heeft net haar derde volle schijf ‘Mass Confusion’ uit.

“We vliegen er weer direct in”, zullen ze gedacht hebben. Met haar dikke minuut thrash op topsnelheid vervult opener Sick X Brain met verve haar opdracht als spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok. De daaropvolgende razende intro van de titeltrack bewijst dat de jonge Duitsers ook intrumentaal hun mannetje wel kunnen staan. Met gitaarsolo’s springen ze dan weer eerder zuinig om.

Allergy lijkt dan weer een hoop rustiger aan te vatten, maar voor we het goed en wel beseffen is de trein alweer vertrokken, al is er ditmaal ruimte voor de nodige rustpunten en ook de gitaarsolo krijgt al net iets meer ruimte. Op de vorige schijven bewees Dust Bolt al dat het de kunst van het ouderwets thrashen onder de knie heeft, waarom dan afwijken van dat pad?

Om te vernieuwen en niet constant in herhaling te vallen, zou u als veeleisend muziekliefhebber dan kunnen stellen. Feit is inderdaad dat er al heel veel goeie goeie, ouderwetse thrashplaten in omloop zijn en dat Dust Bolt enkel voor verrijking in de breedte zorgt. Verwacht uzelf dan ook voornamelijk aan het betere klop-en-smijtwerk.

_34B9250 KopieDe barbershopkwartetintro van Mind the Gap lijkt dan toch verandering aan te kondigen, maar dat blijkt slechts voor de schijn. Desondanks misschien wel een van de betere nummers op de schijf, vooral dankzij de gitaarsolo met tapping en de outro.

Met Exit gooien we het dan toch even over een andere boeg. Zanger Lenny gaat qua stemmodus naar “Breekbaar”, ondersteund door enkel een akoestische gitaar en later ook een verdwaald drumpatroon. Ik smijt er snel eventjes de naam Corey Taylor tussen als referentie vooraleer de elektrische gitaren invallen voor een ferme brok melodieuze razernij. Een nieuw hoogtepunt is een feit.

Daarna wordt met nummers als Taking Your Last Breath dan weer overschakeld naar die typische Slayerthrashers met melodieuzere toetsen zoals we die intussen van Dust Bolt gewoon zijn. Waar Kerry King en Jeff Hanneman zaliger hun solo’s vaak beperken tot shreds, durven Flo en Lenny al eens te temporiseren alvorens hun nummers van wat gesoleer te voorzien. Als ik dan ook nog een favoriet uit al het snelle en krachtige geweld moet halen, zou ik wel voor het voorlaatste van de in totaal elf nummers, Portraits of Decay, durven opteren.

Dust Bolt laat zich graag inspireren door enkele grote namen uit de metaljaren tachtig en ook op deze ‘Mass Confusion’ zijn bands als Slayer nooit veraf, behalve dan met het gevoelige Exit. Ik kan mij in elk geval niet voorstellen dat Tom Arraya en co ooit een dergelijk nummer hebben gemaakt. Misschien maar best ook. Bij Dust Bolt mogen ze dat dan weer nog veel meer doen. Zonder de stevige thrashers uit het oog te verliezen uiteraard.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s