Trick or Treat – Rabbits’ Hill Pt.2

cat_album_cover_trick20or20treat20rh20p220cover_5730a6852e97aEnkele jaren geleden leerde ik Trick or Treat kennen toen ze met hun grote voorbeelden van Helloween en Stratovarius mee op tour mochten. De immer goedgemutste Italianen hadden toen net hun tweede album ‘Tin Soldiers’ uit en kwamen hun roze gitaartjes showen in de Trix.

Hoewel weinig hoogstaand was hun typische zonneschijn-en-regenbogenmetal wel te pruimen, toch voor de fans van het genre. Met hun Rabbits’ Hill-duologie, waarvan het eerste deel reeds in 2012 is verschenen, wagen zanger Alessandro Conti en zijn kornuiten zich voor het eerst aan een heus concept. Inspiratie vonden ze bij de roman Watership Down van Richard Adams. Noot voor al mijn generatiegenoten: inderdaad, ook de tekenfilmreeks Waterschapsheuvel, die indertijd op Ketnet te zien was, is daarop geïnspireerd.

Een heavy metalalbum over de belevenissen van een groep konijnen, je moet er maar opkomen. Maar wie al eerder van Trick or Treat heeft gehoord, kan beamen dat de voormalige Helloweencoverband geen gewone metalband is. Hun eerdere albums werden – zoals eerder al aangehaald – getypeerd door een kinderlijk enthousiasme, wat resulteerde in opgewekte, maar vaak ook amateuristisch aandoende zangseltjes over tinnen soldaatjes. Of zelfs over Donald Duck, godbetert! En die mannen hebben nu een conceptalbum in elkaar geflanst.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het eerste deel niet had horen passeren, dus de eerste luistersessie van dit tweede deel is een grote stap in het onbekende. Normaal gezien zou ik er dan ook niet over schrijven, maar tijdens de eerste luisterbeurt heb ik mij toch bedacht. Die enthousiaste, op de rand van naïeve liedjes die bol staan van de melodie zijn ze nog niet afgeleerd, maar de nummers blijken stuk voor stuk sterker dan wat we zeven jaar geleden in de Trix van die broekventjes voorgeschoteld kregen.

Om alles eventjes te concretiseren: Opener Inle’ (The Black Rabbit of Death) bewijst direct dat de Italianen zonder hun roots te verloochenen meer in hun mars hebben dan ze in hun beginjaren lieten uitschijnen. Hoewel dat Italiaanse accent nog steeds zwaar bovendrijft, heeft Conti duidelijk het een en ander opgestoken bij Luca Turilli’s Rhapsody. Zijn falsetto’s klinken zuiverder dan ooit tevoren. Desondanks krijgen we ook verschillende gaststemmen voorgeschoteld, zoals daar zijn Sara Squadrani (van de symfonische metalband Ancient Bards, Never Say Goodbye), Tim ‘Ripper’ Owens (They Must Die) en Sonata Arcticaboegbeeld Tony Kakko (United).

Ligt het niveau over het algemeen al tamelijk hoog, dan krijgen we naar het einde toe met het epische The Showdown en afsluiter Last Breath, dat van ingetogen naar uitbundig evolueert, nog een ware apotheose. Een headlinerpositie zullen ze wellicht niet snel weten te veroveren, maar voor de liefhebbers van de betere zonneschijn- en regenbogenmetal is deze Rabbits’ Hill toch verplichte kost.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s