Alcatraz 2016 Report

alactraz-metal-fest-officerTwee dagen zon, hamburgers en heavy metal, dat is een gevangenisstraf waar menig misdadiger een moord voor zou plegen. We trekken dus met veel plezier richting Kortrijk om onze straf te gaan uitzitten in de Alcatraz Hard Rock and Metal Festivalgevangenis, onder het goedkeurend oog van Officer Nice.

Het terrein aan de Lange Munte, waar het festival nu voor de tweede keer plaatsvindt, kreeg alvast een grondige make-over. Zo mag de grotere camping met gezellige chill zone er zeker wezen, zorgden extra loketten voor jetons ervoor dat lange wachtrijen dit jaar niet aan de orde waren en later zetten we ook nog een boompje op over het gloednieuwe El Presidio.

Een goeie opwarming is onontbeerlijk en daarvoor zorgde op zaterdag de Zweedse all-femalemetalband Thundermother. Het logo knipoogt al in de richting van AC/DC en dat doet de muziek nog veel meer. No nonsense headbangmuziek met bitter weinig om het lijf dus. De dames doen dan ook weinig om hun inspiratiebron te verhullen. Leadgitariste Filippa Nässil zorgde in extremis wel nog voor pluspunten door tijdens afsluiter Shoot to Kill tussen het publiek door het bereik van haar wireless systeem te checken.

13466271_10154142811091007_4476615835907834322_nMet Metal Church kregen we vervolgens al een eerste ondergewaardeerde band uit vervlogen tijden voorgeschoteld. Zanger Mike Howe bewees eens te meer zijn pas herworven plaats als frontman waard te zijn. Met nummers als Start the Fire, Watch the Children Play en Beyond the Black putte het Amerikaanse vijftal voornamelijk uit de vroegste regionen van hun discografie. Geen mens die daarover zal klagen.

De uit Belfast afkomstige hardrockers van The Answer touren momenteel omwille van de tiende verjaardag van hun debuutalbum Rise. We wisten dus al op voorhand aan wat voor setlist we ons zouden mogen verwachten. Hoewel Rise zeker geen mis plaatje is, kwam het hoogtepunt toch pas tegen wanneer de band aan het spiksplinternieuwe nummer Solas toe was.

Een streepje doom metal mag zeker niet ontbreken op een weekend als dit en met Candlemass kregen we een vaandeldrager in het genre opgediend. Met Mats Levén hebben de Zweden nu al enkele jaren een zanger die klassiekers als Mirror Mirror, At the Gallows End en Crystal Ball alle eer aandoet. Absoluut een geslaagde doordocht dus.

Zweden lijkt in deze aanvangsfase van ons metalweekend wel een hofleverancier te zijn, want ook het circusgezelschap Avatar is ontsproten uit het land van Abba en Ikea. Confettikanonnen werden op het voor de rest opmerkelijk kale podium in gereedheid gebracht, want frontman Johannes Eckerström en zijn begeleiders zijn niet vies van een beetje show. Zelfs de crewleden zijn in wit hemd en rood vestje uitgedost. De start werd eventjes ontsierd door een haperende microfoon, maar al snel kwam het vuur in de pan. Nieuwe nummers als House of Eternal Hunt, The Eagle has Landed en het SOAD-achtige For the Swarm overheersten de energieke set, aangevuld met krakers als Paint Me Red en Smells Like a Freakshow.

Helaas kent elk festival wel zijn mindere performances en wat Alcatraz betreft, zou ik daar Triptykon plaatsen. Een volle festivalweide en een loden zomerzon bleken niet de ideale omstandigheden voor het viertal en dat tussen alle nummers door de gitaren eventjes moesten herstemd worden, was dan ook nefast voor de vaart van het concert. Ook een groot blik met nummers uit de Celtic Frostperiode van frontman Thomas Gabriel Fischer helaas geen zoden aan de dijk.

Ook de innerlijke mens heeft versterking nodig en daarvoor waren we dan weer aan het juiste adres in de nieuwe rockbar El Presidio. Doordat er telkens maar een aantal mensen tegelijkertijd binnen mocht, bleef de sfeer altijd goed. In tegenstelling tot het classic rock café op Graspop, dat constant stampvol stond. Toch was het ook nooit echt lang aanschuiven om binnen te mogen. Qua gedraaide muziek was de verscheidenheid ook een stuk groter. En met pinten uit een glas kan je uiteraard ook zeker niet misdoen.

Op de weide zorgden de New Yorkse thrashers van Anthrax dan weer voor sfeer. Verrassen doen Joey Belladonna en co al eventjes niet meer, maar wanneer nummers als Caught in a Mosh, Antisocial en afsluiter Indians bovengehaald worden, gaat het spreekwoordelijke dak er telkens weer volledig af. Mede door het nimmer aflatende enthousiasme van de bende.

Het hoogtepunt van deze eerste dag zou op de rekening komen van Whitesnake. De band rond de iconische zanger David Coverdale werkt momenteel haar laatste tour af en deed ook Alcatraz aan. De stem van Coverdale zou al veel te lijden hebben gehad tijdens het bijna veertigjarige bestaan van de band, maar daar was live ditmaal bitter weinig van te merken. Al liet hij zich voor sommige hoge uithalen wel bijstaan door medemuzikanten. Fool for your Loving bracht het vuur aan de lont, Crying in the Rain en Is This Love zorgden tussen al het overbodige gesoleer (een band als Whitesnake kan een set echt wel zonder gitaar-, bas- en drumsolo’s vullen) in voor een vloedgolf aan gevoelens van nostalgie en met Here I Go Again en Still of the Night kregen we het genadeschot toegediend.

De ondankbare job om Alcatraz op dag twee wakker te schudden was voor de thrashers van Flotsam and Jetsam. Ergens wel een spijtige keuze, want fijne nummers als Desecrator, Hammerhead en No Place for Disgrace zouden ongetwijfeld iets later op de dag nog een stuk beter uit de verf zijn gekomen. De Amerikanen lieten het echter niet aan hun hart komen en zetten een oerdegelijke prestatie neer met vooral veel vuurwerk tussen de gitaristen Michael Gilbert en Steve Conley.

Wie nog niet goed wakker was, kon daarna nog op de immer staalhard bonkende mokerhamer van Exodus rekenen. Net zoals de dag ervoor bij Anthrax, weten we bij de bay area thrashers op voorhand waar we ons mogen aan verwachten. Met Steve ‘Zetro’ Souza is de stem achter albums als ‘Fabulous Disaster’ en ‘Pleasures of the Flesh’ terug, maar toch komen de hoogtepunten van de set met Bonded By Blood, A Lesson in Violence en afsluiter Strike of the Beast vanop de debuutplaat.

Indien u ons zou vragen welke band dan wel best de dag had geopend, dan hadden wij u zonder aarzelen Korpiklaani aangeraden. Opzwepende folk uit het hart van Finland, dat had wellicht een kloppend plaatje opgeleverd. Nu zorgde het zooitje ongeregeld met hun trolmuziek en vaak out of tune zangpartijen van Jonne Järvelä toch voor decompressie na het gebeuk van Exodus en Devildriver.

Er zijn wellicht maar weinig muzikanten die het vuur sneller terug in de pan krijgen dan de eveneens uit Finland afkomstige Alexi Laiho en zijn Children of Bodom. Met Follow the Reaper, In Your Face en iets later ook al Hate Me spaart het melodieuze deathmetalgezelschap de krakers niet op. De razende vaart van de nummers stond helaas in schril contrast met de lange pauzes tussen de nummers in, anders was ook concert dit een van de absolute hoogtepunten van het weekend geweest.

Soulfly dat is dan weer eens Max Cavalera met andere muzikanten. Het blijft een vreemd gegeven, dat de sympathieke Braziliaan met zowat elke van zijn vele bands grotendeels dezelfde setlist komt spelen. Klassiekers van Sepultura als Refuse/Resist, Arise en Roots, Bloody Roots komen telkens terug. Dat zijn nu eenmaal de nummers die iedereen wil horen en wat de critici daarvan vinden, interesseert Cavalera niet. En wij respecteren en danken hem daarvoor. Al lijkt hij het alsmaar moeilijker te hebben om live het gitaarwerk te combineren met die diepe grunts.

Thrash metal is de basis geweest van het Alcatraz Festival en daarom lapt de organisatie er nog eentje bij. Naast al het Amerikaanse geweld kwam Kreator de Duitse eer hooghouden. Thrash en pyro zijn een combinatie die we niet dikwijls tegenkomen, maar de bende van Mille Petrozza bewijst dat het kan. Voor de gelegendheid flikkeren ze er ook nog een mooie lichtshow tegenaan die pas echt tot haar recht begon te komen bij valavond, tegen het einde van het concert. Eventjes paniek toen de elektrische voorzieningen het begaven. “Het zal toch weer niet waar zijn”, begonnen sommigen alvast te denken. Iets later trokken de Duitsers echter terug van leer alsof er niets gebeurd was. Het publiek genoot ten volle mee vanaf opener Enemy of God tot de laatste noten van de encores Violent Revolution en Pleasure to Kill. Klassiekers als Extreme Aggression en Tormentor hoefden zelfs niet van stal gehaald te worden om voor de performance van het weekend te zorgen.

Intussen was de laatste avond dus gevallen en maakte de weide zich op voor een heuse metalopera. Tobias Sammet neemt met zijn project Avantasia altijd een hele horde gastzangers mee en dat was nu niet anders. Onder meer Michael Kiske (die met zijn kale knikker in de verste verte niet meer lijkt op de blonde jongeling in de videoclip van I Want Out), Jorn Lande, Magnumfrontman Bob Catley en Eric Martin, bekend van To Be With You met zijn band Mr Big. Vaste nummers als Mystery of a Blood Red Rose, The Scarecrow en The Story Ain’t Over passeerden, maar daarnaast ook net iets teveel fillermateriaal om het publiek echt te bezweren. In de plaats van het twaalf minuten durende Let the Storm Descend Upon You had Sammet wellicht beter voor enkele kortere en vooral bekendere nummers in de trant van Avantasia of Lost in Space geopteerd. Met Sign of the Cross, zoals gewoonlijk in combinatie met The Seven Angels, kregen we toch nog een waardige afsluiter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s