WildHeart – WildHeart

cover2De meeste mensen doen een beroep op de plaatjes van Stromae of Rihanna als er gefeest moet worden. Metal zou metal niet zijn moesten we geen metalhead approved equivalent in huis hadden. Voor dat equivalent trekken we naar Los Angeles, begin jaren tachtig, toen bands als Mötley Crüe en Van Halen heersten over de in die tijden eerder beruchte dan beroemde Sunset Strip.

Met voorts ook nog bekende namen als Whitesnake, Ratt, Cinderella… bevat de zogenaamde glam metal meer dan genoeg mosterd om een hele rist jonge bands van inspiratie te voorzien. Eén van hen is het Ninoofse WildHeart. Ferme introductie hé? Om de eerste langspeler van het glamvijftal treffend te reviewen, mocht een goeie portie overdaad nu eenmaal niet ontbreken.

Op het eerste gezicht krijgen we met een plaat van zo’n kleine 55 minuten, verdeeld over een intro, tien nummers en het korte intermezzo First Glance, zeker waar voor ons geld. Breaking bestaat naast een aanzwellend drumpatroon en slijpende gitaren uit enkele korte nieuwsfragmenten over gestorven rocksteren en ontploft helemaal met de start van On the Run. De sound doet modern, maar zeker niet te gekuist aan. Alvast een hele geruststelling.

Wat mij al opviel toen ik de band in mei voor het eerst live aan het werk zag, was hoe de meeste nummers bijna direct aanzetten tot meebrullen. Nu ik de plaat enkele maanden later beluister, blijken oorwurmen als Never Let Go en On My Way nog verrassend vers in het geheugen te liggen. Zeer veel kudos dus voor het talent van de jonge snaken om bijzonder catchy songs neer te zetten. Hoewel er niet zo heel veel bands uit de glamscene mij echt kunnen overtuigen, was ik toen direct onder de indruk van de Ninovieters en dat is er zeker niet op verminderd.

Als ik dan toch de mierenneuker zou moeten gaan uithangen, dan misschien een klein puntje van kritiek over de volgorde van de nummers. De nummers die ik hierboven heb aangehaald staan immers allemaal helemaal vooraan, met Stone Cold Fox als vijfde nummer hebben we de best in het gehoor liggende nummers al in de helft gehad. Niet dat een Lovehunter of het heerlijk ingetogen Beautiful Regret – om er maar een paar te noemen – zo’n tegenvallers zijn, maar het was wellicht beter geweest voor de zogenaamde dynamiek. Om er toch eens een groot en weinigbetekenend woord tegenaan te flikkeren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s