King Hiss – Mastosaurus

kinghiss_mastosaurus_artworkEén van ‘s lands meest vooraanstaande stonermetalbands die een conceptplaat aankondigt, meer heeft “den dezen” niet nodig om zijn nieuwsgierigheid aan te wakkeren. De opvolger van ‘Sadlands’, de eerste volledige plaat van het West-Vlaamse King Hiss, heet ‘Mastosaurus’ en belooft een serieuze brok te worden.

De opener Homeland wordt door gitarist Joost Noyelle ingezet met een logge en loodzware riff. Geleidelijkaan gaat het tempo omhoog. Tourniquet begint dan weer swingender om tussendoor stil te vallen en vervolgens weer helemaal los te breken. Ook Black Sea, Slow Death kent veel afwisseling met rustige momenten, aangedreven door een akoestische gitaar, die probleemloos overgaan in het spontane chorus. Het viertal mist haar opening op de tweede plaat zeker niet.

Heeft dat conceptgedoe zijn invloed op de nummers, vraagt u zich ongetwijfeld af. Dat heeft het zeker, al is het verschil in sound minimaal met wat we van de jongens gewoon zijn. De nummers zijn misschien net iets verder en zorgvuldiger uitgewerkt, zonder te moeten inboeten aan die befaamde spontaniteit. De titeltrack bijvoorbeeld is een onvervalste headbanger en Stuck in a Hole, om er maar eentje uit te pikken, is niet alleen omwille van haar spontane riffs gewoon een genot om te horen.

kinghiss_by_christophe_brysseEgomaniac is op zo’n drie seconden na het kortste nummer van het hele album, maar toch is het net hier dat we voor het eerst een gitaarsolo te horen krijgen. Zelfs een gitaarsolofreak zoals ikzelf vindt dat niet eens een spijtige zaak. Ik heb me dan ook nog geen seconde verveeld. Mastosaurus is met haar tien nummers net iets compacter dan haar voorganger en knalt ook meer. Het “veel van hetzelfde”-gevoel dat eventjes de kop kan opsteken bij ‘Sadlands’ krijgen we hier totaal niet. Dat spreekt overigens niet alleen uit de muziek. De brave bandfoto op de cover is bijvoorbeeld ook geweken voor een mooie stonerhoes waarop een schip wordt aangevallen door een krakenachtig wezen.

Met Killer Hand komt de plaat tot haar apotheose, nog gevolgd door de piano-outro Requiem for the Lost. Zonder echt hun typische stijl te verloochenen hebben zanger Jan Caudron en co geprobeerd om te groeien en ik kan niet anders dan concluderen dat ze daarin dik geslaagd zijn. Elk risico lijkt berekend en ze leveren dan ook een sterke vervolgplaat af zonder enig spoor van zwakte. Het is al even geleden dat ik nog zo genoten heb van een album waar amper gitaarsolo’s op prijken. U kan er dus van op aan dat deze ‘Mastosaurus’ een opwindend werkje geworden is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s