Skálmöld – Vögguvísur Yggdrasils

593571Skandinavische bands die in hun eigen taal zingen, geen kat die er nog van opkijkt. Het Yslandse Skálmöld is een zoveelste voorbeeld dat het concept wel werkt. De vikingmetalband uit Reykjavik heeft tijdens haar amper zevenjarige bestaan al vier full albums én een liveplaat op haar actief staan. Hun laatste nieuwe creatie luistert naar de naam ‘Vögguvísur Yggdrasils’ (uitspreken op eigen risico) en is ook op mijn fileerplank terechtgekomen.

Eerst en vooral eventjes ter verduidelijking: Yggdrasil (een naam die we ook op de laatste Kvelertak al waren tegengekomen) is een soort van levensboom in de Noorse mythologie waar alle verschillende werelden op steunen. In elk geval een hele brok die ik hier niet in een paar zinnetjes krijg uitgelegd. Vögguvísur betekent dan weer zoveel als lullabies oftewel slaapliedjes.

Iets zegt mij dan wel dat we niet direct de slaap zullen plegen te vatten bij wat Skálmöld ons voorschotelt. Of het moet zijn dat Scandinaviërs er heel andere gewoontes op nahouden qua slaapliedjes. Tijdens opener Muspell heerst een heerlijk intens sfeertje. Tijdens Niflheimur (waar is de tijd dat alle bands nog mooi in het Engels zongen) gaat het er dan weer een stuk relaxter aan toe. Zo relaxt zelfs dat de half gebrulde vocals soms een beetje de toon breken.

skalmold_2016_6Yslandse lyrics of niet, zelfs Skálmöld doet mee aan videoclips maken. De keuze voor Nidavellir leek dan ook de evidentie zelve. Een oerklassieke folkmetalhymne met instant meebrulbaar refrein, op dat ene detail na dan. Indommelen is zeker nog geen optie gebleken, zonder dat de nummers tegen elkaar gaan beginnen vloeken is het momenteel afwisseling troef.

Met Utgardur krijgen we dan nog iets anders wat we nog niet waren tegengekomen. Een simpele melodielijn met enorm gekuiste, praktisch cleane vocals. Alfheimur trapt af met een bombastische gitaarharmonie die later nog terugkomt. Net wanneer je begint te vermoeden dat je naar een instrumentale track zit te luisteren, vallen ook de vocale harmonieën in. Minder razendstrak en zonder al te veel afwisseling, maar desondanks wel zeven minuten lang heerlijk boeiend.

Om af te sluiten, trekken de Yslanders graag nog eens alle registers open met een nummer dat de grens van de tien minuten opzoekt en dat is nu uiteraard niet anders. Aan het begin van Vanaheimur wisselen grunts en screams elkaar aanvankelijk vlot af. Ook voor harmonieus samenzingen blijkt er nog meer dan genoeg ruimte te zijn. Het nummer valt vervolgens eventjes helemaal stil om minutenlang op te bouwen naar de grote climax, met dank aan warempel een orgel en vervolgens ook gedempte gitaren.

Feit is dat het zeskoppige vikinggezelschap weer een heel dikke, volle sound neerzet. Vollenbak melodie met daaronder bij momenten razende dubbele basdrums en brutale (en soms lichtjes out of tune) vocals. Heerlijk om gewoon naar te luisteren en ongetwijfeld nog vetter om live mee te maken. Ik had mijn bespreking nog een stuk langer kunnen uitrekken, daar waar ik het normaal gezien altijd graag kort en krachtig houd. Maar ik vermoed dat mijn punt intussen wel gemaakt is. Boeiend van begin tot einde, die Vögguvísur Yggdrasils.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s