Firewind – Immortals

firewindimmportalscdGus G heeft al een aardige carrière opgebouwd. De Griekse gitaarvirtuoos hield zich sinds hij door Ozzy himself werd gerecruteerd als nieuwe gitarist, echter voornamelijk bezig met zijn soloproject. Daardoor kwam zijn band Firewind op het achterplan terecht. Tot nu, want met ‘Immortals’ is de eerste studioplaat sinds ‘Few Against Many’ uit 2012 eindelijk afgeraakt.

Flitsend, virtuoos gitaarspel is altijd het hoogste goed geweest voor Gus. Het mag dus wel verwonderen dat hij nu de conceptweg is ingeslagen. Zoals titel en artwork immers al verraden, heeft de Griek zich ditmaal laten inspireren door de vaderlandse geschiedenis. Meerbepaald de slagen om Thermopylae en Salamis tijdens de tweede Perzische invasie. Voor de overgrote meerderheid van de bevolking die geen kaas heeft gegeten van Griekse geschiedenis, dat zijn de slagen uit 300 en de sequel.

Wat de sound betreft, valt het al vanaf opener Hands of Time op dat zanger Apollo Papathanassio is vertrokken richting Spiritual Beggars, de stonerband van Arch Enemygitarist Michael Amott. Met Hennig Basse hebben ze nu een Duitse frontman, het mekka van de powermetal, zeg maar. Alvast een grote plus in mijn oren. Basse klinkt een stuk krachtiger en houdt zonder moeite hoge noten vast die Papathanassio amper wist liggen.

Wat volgt, is een plaat vol op het eerste gehoor vrij standaard power metal. Om het conceptgevoel aan te wakkeren heeft de single Ode to Leonidas een gesproken intro meegekregen van de Spartaanse koning zelve, althans een tenenkrullende Engelse versie ervan. Het nummer zelf breekt vanaf het eerste chorus gelukkig helemaal open. Opnieuw heel standaard, het moet gezegd. Het hoogtepunt komt echter pas – hoe kan het ook anders – wanneer Gus zijn duivels ontbindt.

De vinger kan bij deze direct op de wonde. Zoals ook op eerdere Firewindplaten het geval was, zijn er ook nu in eerste instantie amper nummers te vinden die eruit springen. Het iets langere en meer epische Live and Die by the Sword is er wel zo eentje dat niet enkel leeft bij de gratie van Gus’ knetterende gitaarwerk, al is dat uiteraard wel weer uitgebreid aanwezig.

Een ander opmerkelijk nummer is Lady of 1000 Sorrows, zowaar een onvervalste trage tussen al de oorlogshymnes. Hadden we dat al gehad van Gus? Met de titeltrack krijgen we dan ook weer de verplichte instrumental, al houdt hij het ditmaal na minder dan twee minuten opnieuw voor bekeken. Versta mij niet verkeerd. Een slechte plaat is het zeker niet geworden. Mijns inziens zelfs een stuk beter dan die vorige twee – dankuwel Hennig daarvoor – maar voor een conceptplaat valt ‘Immortals’ nu eenmaal wat gewoontjes uit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s