Kreator – Gods of Violence

coverDe bakermat van de thrash bevindt zich uiteraard in de Californische Bay Area, maar ook in Duitsland is het genre nog steeds springlevend. Een half jaar na Sodom heeft ook die andere teutoonse grootheid Kreator nieuw werk klaar. ‘Gods of Violence’ is intussen alweer album nummer veertien van Mille Petrozza en zijn bende.

Thrashmetalalbums met een symfonische intro à la Apocalypticon, je zal er ongetwijfeld niet al te veel vinden. Kreator is zeker de laatste jaren een stuk bombastischer dan veel genregenoten, getuige daarvan ook al het vorige album ‘Phantom Antichrist’ dat ook al op een gelijkaardige manier van wal stak.

Daarna wordt er met nummers als World War Now en Totalitarian Terror snel ouderwets gethrasht. Tussendoor voelt Satan Is Real, met haar makkelijk meebrulbaar refrein, voornamelijk aan als een kinderlijke plaagstoot aan de gelovigen onder ons.

Halverwege doorheen de titeltrack begint nog maar eens te dagen wat Kreator zo speciaal maakt. Het aantal thrashmetalbands is intussen absoluut niet meer bij te houden en de verscheidenheid is dan ook enorm. Toch zijn er maar weinig bands die klinken als Kreator. Als geen ander weet Petrozza ook nu weer de snelheid en agressie die de Duitse thrashmetal indertijd onderscheidde van hun Amerikaanse soortgenoten, te voorzien van een grote dosis bombast en melodie. Tussen twee strakke riffs schuilt telkens een melodieus chorus. En dan die razende, harmonieuze gitaarduels.

Bij momenten voelt het allemaal bijna aan als powermetal, weliswaar een snelle en enorm agressieve vorm. Wat daar ook aan meehelpt, zijn de bij momenten cheesy aandoende lyrics. De tekst van Hail to the Hordes bijvoorbeeld zou net zo goed op een Manowarplaat kunnen staan. Ook met een tekst als “I fly on a lion with eagle wings – Up into the black sky – High above in the sky – On the lion with eagle wings” zit er zeker geen poezieprijs aan te komen. Nee, de nieuwe Kreator moet het echt wel van haar instrumentaal geweld hebben. Dat zit gelukkig wel dik snor.

Toch moeten we nog een stuk cheesiness door. Zoals je al aan de titel kan afleiden gaat Fallen Brotherover al die muzikale grootheden waar we al afscheid hebben van moeten nemen. In de bijhorende videoclip zien we helden als Jeff hanneman, Dimebag Darrel en Chuck Shuldiner passeren en zelfs niet-metalgezichten als David Bowie en Prince blijken onder het predikaat “gevallen broeder” thuis te horen.

Met Side by Side gaat Petrozza met veel plezier nog een stapje verder. Er is uiteraard niets mis met de boodschap van tolerantie en verdraagzaamheid, maar het staat toch allemaal redelijk haaks op de agressie die uitgaat van de muziek. Nog snel een doe-opdracht: vind een ander metalnummer waar het woord “homophobia” in voorkomt.

Aan het begin van afsluiter Death Becomes my Light krijgen we dan even een compleet cleane Petrozza te horen. Gelukkig begint hij al snel terug als vanouds te krijsen. Tijdens het chorus zorgen de gitaren opnieuw voor melodie op een dubbele basdrum. Het zeven en een half minuten durende slotstuk voelt enorm spontaan aan, mede door de complexe structuur. Wat volgt er nu, een strakke riff? Een splijtende gitaarsolo? Alles is mogelijk.

Smullen geblazen dus voor liefhebbers van razende thrash die eveneens overloopt van het bombast. Tekstueel niet altijd even hoogstaand, maar wie zal daar zijn slaap voor laten? Het belangrijkste is de muziek. Wie daar niet mee kan leven, moet maar een boek van Paul Van Ostaijen lezen bij kaarslicht. Boem, paukeslag!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s