Warbringer – Woe to the Vanquished

warbringerwoecdHet zijn mooie tijden voor fans van stevige, ouderwetse thrash. Na Havok komt er immers nog een tweede jonge, talentvolle band met nieuw materiaal naar buiten. Het Amerikaanse Warbringer heeft met haar eerste albums al veel nostalgische zieltjes voor zich gewonnen. Voor haar vijfde, ‘Woe to the Vanquished’ (vertaling van de latijnse uitdrukking Vae Victis) nam het vijftal haar tijd, de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen.

In die vier jaar na ‘IV: Empires Collapse’ is er veel gebeurd. Gitarist John Laux, die er bij het begin in 2004 al bij was, stapte op. Adam Carroll maakte zijn rentree en kreeg met Chase Becker een nieuwe collega-snarenplukker. Met Jesse Sanchez kreeg de band een nieuwe bassist en ook drummer Carlos Cruz hield het voor bekeken, om een jaar later toch weer terug te keren. Geen wonder dus dat zanger John Kevill er eventjes aan dacht om de band op te doeken.

Drama is vaak een bijzonder vruchtbare voedingsbodem, dat belooft dus. Opener Silhouettes, dat als single al eerder op ons was losgelaten, moet voor een eerste lap op ons smoelwerk zorgen. De vele razende riffs ten spijt is het toch voornamelijk het soleerwerk – met een wahpedaal dat overuren klopt – dat de aandacht weet vast te houden.

Lekker gesoleer vinden we ook tijdens de daaropvolgende titeltrack terug, dat in zijn geheel nog net iets meer weet te beklijven. De lekkere, ouderwetse thrashers volgen elkaar in sneltempo op. Wie zit te wachten op nummers die het niveau optrekken, komt aanvankelijk echter bedrogen uit. Spectral Asylum lijkt de uitzondering te gaan worden met haar iets loggere ritme. Het blijkt wel een van de betere nummers te zijn van de schijf. Het blijkt echter nog maar de voorbode van wat er nog zit aan te komen.

Na zeven nummers pure thrash doemen daar namelijk tussen kanongebulder en een gesproken intro door de eerste noten op van de afsluiter When the Guns Fell Silent, een meer dan elf minuten durend oorlogsepos. Het tempo ligt aanvankelijk laag, om halverwege plots te versnellen met veel heen- en weergesoleer.

Een absolute topper is het evenwel niet geworden, daarvoor is het meerendeel van het materiaal net iets te standaard. Toch bevat deze ‘Woe to the Vanquished’ zeker genoeg materiaal om te kunnen spreken van een verrijking van Warbringers discografie. Dat is voornamelijk te danken aan iets minder razende nummers als Spectral Asylum en When the Guns Fell Silent. Er zit dus nog wel wat rek op het potentieel van Warbringer. Op naar plaat nummer zes!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s