Mastodon – Emperor of Sand

5751905_saDe naam Mastodon is bijna een garantie voor kwaliteit. Het prettig gestoorde viertal uit Georgia duikt steevast op in lijstjes van beste bands van na de eeuwwisseling en dat is niet onterecht als je hun albums even doorneemt. Met ‘Emperor of Sands’ zijn we intussen al aan nummer zeven toe.

Er zijn bitter weinig bands die doorheen hun carrière een hoog niveau aanhouden, maar van Mastodon moet de eerste stinker nog verschijnen. Al is het wel zo dat sommige fans van het eerste uur spontaan de wenkbrauwen fronsen bij de meer commerciële nummers vanop ‘The Hunter’ en ‘Once More Round the Sun’. Afwachten dus of ze zich kunnen verzoenen met de al geloste single Show Yourself.

In hun begindagen gaven ze al graag hun albums een concept mee en die gewoonte hebben ze nu alvast terug opgepikt. De bandleden hebben immers hun persoonlijke ervaringen met kanker meegenomen in het schrijfproces. Ze nemen ons mee in het verhaal van een eenzame woestijnschuimer die op de vlucht is nadat hij door de sultan ter dood werd veroordeeld.

Ook qua poppiness kan ik de fanboys geruststellen: met Show Yourself hadden we wat dat betreft het hoogtepunt al bereikt. Niet dat we plots worden teruggekatapulteerd richting ‘Leviathan’ of ‘Crack the Skye’, maar meer toegankelijke songs als Steambreather (niet toevallig ook een nummer waarin drummer Brann Dailor de vocals voor zich neemt) worden afgewisseld met meer ouderwets aandoende sludge zoals Precious Stones of Roots Remain.

Desondanks is de cohesie op deze ‘Emperor of Sand’ weer groot. Mastodon klinkt vaak ruw en soms meer gepolijst, maar grote uitschieters zijn niet direct te vinden. Goeie muziek des te meer. Check daarvoor maar eens de gitaarsolo van Roots Remain, net voor een rustige piano overneemt en de outro inzet. Met haar razend gesoleer en doorleefde vocals van bassist Troy Sanders kan Ancient Kingdom gerust een hoogtepunt genoemd worden. Met Clandestiny lijken we daarna gewoon door te gaan op datzelfde elan.

Sanders lijkt intussen het roer volledig te hebben overgenomen. Gelukkig, zou je kunnen stellen. Een Scorpion Breath is heerlijk beklijvend, mede dankzij de gebrulde vocals. Met Jaguar God krijgen we nog een apotheose die rustig begint met een vocale harmonie, ondersteund door piano en akoestische gitaar. Iets later gaat – u raadt het al – de stekker erin en worden we met razende riffs en drumbeats, opnieuw geleid door Sanders’ brute vocals, meegestuwd richting ontknoping van ons verhaal. De ultieme bevrijding volgt voor ons geteisterde hoofdpersonage.

Zoals eerder gezegd, heeft Mastodon nog nooit ontgoocheld en die trend lijken ze nog wel even aan te houden. Deze ‘Emperor of Sand’ kunnen we zelfs gerust beschouwen als een betere schijf dan haar voorgangers. In het begin dwepen Sanders en co nog even met hun meer commerciële zijde, maar deel twee is gewoon heerlijk textbook Mastodon. Laat dat optreden op Graspop dus maar komen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s