Beyond the Labyrinth – The Art of Resilience

beyond-the-labyrinth-the-art-of-resilience-sleeve_1Muziek geeft mij de kracht en moed om door te zetten wanneer het wat minder gaat”, luidt een stelling waar menig muziekliefhebber zich ongetwijfeld in kan vinden. Voor een schoolvoorbeeld van een band die zich net daarin specialiseert moeten we niet al te ver zoeken. Dat is nu eenmaal waar het Vlaamse Beyond the Labyrinth zich in specialiseert.

Ook op hun vierde langspeler ‘The Art of Resilience’ zet het hardrockende viertal – zoals de titel al weggeeft – vol in op de mensen nieuwe moed geven. Het lijkt in deze brave new world alvast een garantie op succes. Om hun kansen nog wat te vergroten, hebben ze er alvast een heel leger aan gastmuzikanten bijgehaald. Het resultaat mag er wel wezen.

Vanaf de eerste noten van opener The Set Up (Innocence Presumed) overvalt het gevoel mij dat ik naar een soort van rockopera zit te luisteren. Een gevoel dat ook bij andere nummers zoals Prince of Darkness en Waiting for the Dawn terugkomt. De enigszins gezapige, zwaar orgelgedreven hardrock klinkt wel direct heel lekker in het oor. Wanneer een versnelling plots het chorus aankondigt, vergroot ook het genot nog een beetje. Ook de gitaarharmonie en daaropvolgende solo is genieten.

beyond-the-labyrinth-official-picture-2-by-reinhold-podevijn_1-1024x683

Tweede nummer Carry On, dat vanaf de eerste noten enorm aan Shout it Out Loud van Kiss doet denken, heeft ongewild nog een extra dimensie meegekregen door de wedewerking van de intussen ter ziele gegane Wizz Beauprez. Een intussen overleden topmuzikant die ons de boodschap geeft om niet bij de pakken te blijven zitten en terug te vechten, soms vallen alle puzzelstukjes gewoon perfect op hun plaats.

De grootste krop in de keel moet er echter nog aankomen, Someone Watching Over You is een meekweelballad waar Foreigner en the Scorpions trots op zouden zijn. De titel Prince of Darkness lijkt dan weer richting Ozzy te knipogen, hoewel de intro en brug eerder een Rhapsodygevoel oproepen. Het akoestische Liberation Day zorgt dan weer voor een welgekomen rustpunt na al die dramatiek.

Het dreigt een lange recensie te worden, want bij elk nummer ontdek ik wel iets nieuws. Zo zweeft het progressieve Shape Shifter instrumentaal gezien bij momenten ergens tussen Yes en Dream Theater. De vele gastmuzikenten zorgen voor een eclectisch geheel, zonder dat de nummers zwaar met elkaar in de clinch beginnen te gaan.

Toewerken naar een apotheose, dat is niet meer nodig. Met het dramatische, door strijkers gedreven Fall of the Raven valt het zwaartepunt van het tweede deel van het album al enkele nummers voor het einde.

Als ik deze ‘The Art of Resilience’ dan toch zo bondig mogelijk moet samenvatten, dan gooi ik er spontaan de woorden zwaarwichtig, eclectisch luisterstuk tegenaan. Voor liefhebbers van muzikale dramatiek is het smullen en je kan gerust na een heel aantal luisterbeurten nog nieuwe elementen ontdekken. Goed mogelijk dat zelfs mijn recensie er wat later weer helemaal anders zou uitzien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s