Graspopvrijdag: Duitse Invasie

fb-graspopEnkele dagen voor aanvang van het festival liet de organisatie trots weten dat naast de losse tickets voor vrijdag ook de combitickets volledig waren uitverkocht. De extra moeite om Rammstein naar Dessel te halen, heeft dus geloond, want de meerderheid kwam duidelijk voor Till en co. We mochten ons met de groeten uit Oost-Berlijn aan een stampvolle weide verwachten en dat liet zich ook spoedig merken.

Op tijd binnengeraken was met de opnieuw scherpe veiligheidsmaatregelen en metaaldetectoren weer geen lachertje. Toen Evil Invaders vanop main 2 de vroege vogels mochten wakkerbeuken, waren velen dus nog geduldig aan het aanschuiven. Voor het eerst mochten de jonge Leopoldsburgenaren het hoofdpodium op en daar hebben ze dan ook meteen alle hoeken van gezien. Een halve marathon lopen, knetterende gitaarsolo’s op de meute loslaten en dan proberen op tijd terug te zijn aan de microfoon om zich de longen uit het lijf te schreeuwen, frontman Joe zal goed geslapen hebben die avond.

Vrouwen moeten in het metalwereldje vaak veel moeite doen om hun mannetje te kunnen staan. Noora Louhimo, de Finse frontvrouw van de daarna op main 1 spelende powermetalband Battle Beast, nam de uitdaging om haar voorhanger te proberen overtreffen aan en tijdens nummers als Familiar Hell en Black Ninja lijkte ze daar nog in te slagen ook.

Mensen van de oude stempel komen dit weekend ook ruimschoots aan hun trekken. Hun eerste niet te missen afspraak was Blue Öyster Cult op main 1. Bij het jonge publiek hebben ze hun bekendheid dan weer voornamelijk te danken aan de legendarische more cowbellsketch uit Saturday Night Live. Het was dan ook bij bekende krakers als Burning for You, Don’t Fear the Reaper en afsluiter Cities on Flame with Rock n Roll dat Eric Bloom en co de weide meekregen. Andere geweldige nummers als Then Came the Last Days of May gingen bij het festivalpubliek helaas een beetje verloren. Door als intro de tune uit Game of Thrones te gebruiken hadden ze nochtans een waar charmeoffensief ingezet bij de jeugd.

De liefhebbers van klassieke metal konden gerust aan de main blijven hangen voor Metal Church, maar wie het graag wat duisterder en extremer heeft, zocht wellicht de marquee op voor het Griekse Rotting Christ. Vocalist/gitarist Sakis Tolis brult zijn teksten in het Grieks en de nummers vloeiden moeiteloos in elkaar over, toch kon elk nummer bij aanvang op luid gejuich bij het aanwezige publiek rekenen. Het geheel had iets bezwerends, bijna ritueel zelfs. Tegen afsluiter Grandis Spiritus Diavolos stond een groot deel van het publiek de grotendeels onverstaanbare lyrics dan ook enthousiast mee te scanderen.

W.A.S.P. had op het laatste moment moeten cancellen, aan de organisatie om een wit konijn uit haar hoed te toveren. Dat konijn vonden ze in topentertainer Dee Snider, die na het einde van Twisted Sister met een soloproject is begonnen. Met nummers als The Kids are back, We’re not Gonna Take It en I Wanna Rock putte hij voornamelijk uit het Twisted Sisterarsenaal, tussendoor kregen we ook zijn versie van Head Like a Hole (Nine Inch Nails) en Outshined van Soundgarden, ter ere van Chris Cornell uiteraard. Nummers als Crazy for Nothing en afsluiter So What doen dan weer vermoeden dat die eerste soloplaat ‘We are the Ones’ ook dik de moeite is.

Tijdens Europe kwamen al veel Rammsteinfans een plekje zoeken en dat kwam de sfeer tijdens het optreden van de Zweedse hardrockers niet ten goede. Met hun afgelikte performance van klassiekers als Rock the Night en Superstitious. De bende irritante Nederlanders die een uur lang die overbekende riedel zaten te brullen, gevolgd door “speel het dan verdomme!” slaande op hun wereldhit The Final Countdown, was de spreekwoordelijke vinger op de pols. Het volk wou maar één nummer horen, en dat kregen ze aan het einde ook. Iedereen blij.

Intussen was het al serieus drummen voor main 1 en dan moesten de Rammsteinfans eerst nog een dik uur Emperor aanhoren. Ihsahn en zijn bende lieten het niet aan hun hart komen en walsten over hen heen die wel nog naar main 2 durfden te trekken vlak voor de grote headliner van dit jaar. Om ons al voor te bereiden op wat we nog zouden krijgen, zetten de Noren hun black metal nog wat kracht bij met enkele vlammenwerpers. Met I Am the Black Wizards en vervolgens Inno a Satana kwam hun concert tot een climax.

Wat maakt Rammstein tot zo’n grote headliner? Hun logo is alvast een grote plus (heb je ‘m?) en voor aanvang van hun concert verscheen dan nog eens de boodschap om vooral te genieten en niet constant met je gsm voor je bakkes te staan filmen. Die boodschap bleek helaas al verloren toen de klok begon af te tellen. Gitaristen Richard Kruspe en Paul Landers zakten uit de nok van het speciaal voor hen vergrote podium naar beneden en zanger Till Lindemann kwam opgetap-strompeld op de tonen van Ramm 4. Bekende nummers als Reise Reise, Keine Lust en Feuer Frei! brachten de vlam in de pan. Tijdens Du Hast kregen we eindelijk te zien waartoe die draden dienden die naar de lichtmast liepen, toen gierende vonken heen en weer sloegen. Tijdens bisnummer Sonne liep de temperatuur nog wat meer op, toen de gigantische vlammenwerpers nog één keer in stelling gebracht waren. Inderdaad, het was dezelfde show als vorig jaar in Werchter, maar toch zijn we blij dat we hem ook eens hebben kunnen zien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s