TW Classic: Eens in dit leven

Axl Rose en Slash, het was lang een van de grootste vetes in de moderne muziekwereld.  Wat een verrassing dan ook, toen we het nieuws vernamen dat de twee terug samen zouden gaan optreden en ook bassist Duff McKagan hadden opgetrommeld. Hun tour met de veelzeggende titel “Not in this Lifetime” hield ook halt in Werchter, reden genoeg om nog eens naar de hoofdstad van de popfestivals af te zakken.
17308879_10158526394180529_4618885245140209465_n

Opwarmen deden we alvast met de blijkbaar waanzinnig populair geworden comedyhardcoreact Fleddy Melculy. Voor sfeer wist frontman Jeroen Camerlynck alvast wel te zorgen met meebrulhits als Brood, Apu van de Nightshop, een singalong tijdens Geen Vlees, Wel Vis en afsluiter T-shirt van Metallica.  Voor een cover van Sepultura’s Refust Resist riepen ze Mikey van Channel Zero er alvast even bij.

Ook Channel Zero leek er geen gras over te willen laten groeien. Openen deden ze direct met Black Fuel. Voorts de bekende nummers als Fool’s parade, Help en afsluiten met Sucking My Engergy, tussendoor even zwaaien naar de dochter die ergens vooraan de golden circle had plaatsgevat en de ruimte tussen diezelfde circle en de afsluiting voor het plebs aflopen. Franky zal goed geslapen hebben.

Het Australische Wolfmother heeft haar bekendheid (en haar zoveelste plaats op dit podium) voornamelijk te danken aan de hit Joker and the Thief, toch bleken er voldoende mensen aanwezig die vertrouwd waren met de rest van de discografie. Bassist Ian Peres wisselde vlijtig tussen basgitaar en toetsen zodat de volle sound van het powertrio live mooi overeind bleef, als moest zanger/gitarist Andrew Stockdale bij aanvang toch even naar de juiste toon zoeken.

Een eerste hoogtepunt voor de melancholische rockers was The Pretenders. Toch hadden de Britten het bijzonder moeilijk om het publiek, dat voornamelijk massaal voor GnR was afgezakt, mee te krijgen. Tijdens de grootste hits, zijnde Don’t Get me Wrong en Stand by You, mooi verdeeld over de voorts toch tamelijk tamme set, leek er dan toch nog wat vuur in de weide te steken.

Maar zoals gezegd had iedereen zijn vuur opgespaard voor de bijna drie uur durende set van de gezworen kameraden. Wie de twee godenkinderen zover heeft kunnen krijgen de strijdbijl te begraven en terug op tour te vertrekken, mag zich wat mij betreft alvast aan een Nobelprijs van de Vrede verwachten (en zich vanaf nu op Van Halen en Sammy Hagar focussen).

Wie zich verwacht had aan een verplichte aframmeling van de grootste hits, zal zichzelf eens goed in de ogen hebben gewreven. Met veel enthousiasme en zonder enige moeite vuurden de Amerikanen de ene vuurbal na de andere over het publiek. Mr Brownstone, Welcome to the Jungle, Live and Let Die en tussendoor zelfs wat ‘Chinese Democracy’, en dan zijn we nog maar een uurtje ver.

Bonuspunten ook voor wie alle referenties aan andere artiesten uit de setlist kon halen. Paul McCartney & Wings hadden we dus al gehad. We kregen ook nog Attitude van Misfits, naar oude gewoonte gezongen door Duff, een streepje Voodoo Child aan het einde van Civil War,  een nummer dat ik intussen vergeten ben tijdens Slash’ gitaarsolo, om over te gaan in Theme from Godfather, een flard Wish You Were Here, Black Hole Sun ter ere van Chris Cornell en vlak voor Knocking on Heaven’s Door, ook al een cover, kon de aandachtige toeschouwer ook nog Only Women Bleed ontwaren.

Echt nodig was dat nu ook weer niet. GnR heeft met Sweet Child O’Mine, Out ta Get Me, November Rain, Nightrain enzovoort zelf ook al een setlist om van te duizelen. Al die epicness en dan moet de encore nog beginnen. Daarin kregen we eerst Don’t Cry, vervolgens met The Seeker van The Who nog een laatste cover en Paradise City nog een afsluiter om na drie uur toch nog met honger te blijven zitten.

Zoals al gezegd, kregen we zeker niet het gevoel dat de oude rocksterren nog eens wat geld komen binnenrijven. Slash stak in topvorm en zelfs Axl crosste over het podium alsof hij nooit een dikke vadsigaard is geweest. Zijn noten waren zeker niet allemaal spot on, maar soms gilde hij wel opnieuw zoals die rosse jongeling met zijn bandana die dertig jaar geleden de wereld met verstomming sloeg met het album ‘Appetite for Destruction’.

Kleine voetnoot: Rock Werchter mag dan veel aandacht schenken aan de ronduit prachtige aankleding van hun festivalterrein en camping, de parkeergelegenheden zijn dan weer ronduit schandalig. Drie uur stilstaan op een parking waar maar liefst €15 voor moest worden betaald. Mensen proberen aanzetten om met het openbaar vervoer te komen is één ding, maar voor mensen die meer dan een half uur van een treinstation wonen is ook dat geen optie. Hoe goed de dag dan ook mag geweest zijn, velen zullen na afloop wellicht iets hebben van Werchter, not in this lifetime!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s