Unleash the Archers – Apex

uta_apexGeen enkele van mijn albumrecensies kon totnogtoe op meer lezers rekenen dan die van ‘Time Stands Still’, de tweede van het Canadese Unleash the Archers. Nu het vijftal rond zangeres Brittney Slayes met ‘Apex’ een derde langspeler uitheeft, kan een artikel van mijnentwege dus niet uitblijven.

Op die schijf stonden enkele lekker in het gehoor liggende metalhymnes zoals Tonight we Ride en Time Stands Still, die mij overhaalden om het hele album te bespreken, met het intussen gekende gevolg. Ik ontdekte toen een band met een krachtige vrouwenstem en een geheel eigen sound, die toch niet altijd even hard wist te overtuigen.

Dat typische, brave neo-NWOBHM-geluid blijkt op ‘Apex’ net iets minder door te komen. Nummers als Awakening en The Matriarch klinken ietwat eigentijdser en zijn mede dankzij de nog altijd even krachtige vocale uithalen van Slayes nog net iets leuker om naar te luisteren. Het geheel klinkt ook een stuk gebalanceerder, waar het instrumentale geweld vroeger dikwijls in de schaduw van de strakke vocals bleef hangen. Dergelijk riffwerk en gitaarharmonieën smeken dan ook om meer aandacht.

Het geheel klinkt eerder nog wat epischer dan vroeger het geval was, met acht van de tien nummers die opnieuw vlotjes de vijf minuten overschrijden. Langere nummers zijn uiteraard altijd al zo’n beetje het handelsmerk geweest van de Canadezen. Met nummers als Cleanse the Bloodlines, False Walls (wat een heerlijke gitaarpartijen) en de afsluitende titeltrack weten ze echter gemakkelijk eerder werk te overtreffen. Krachtig en toch melodieus zoals we intussen al gewoon waren, maar door de evoluerende sound vooral veel leuker om naar te luisteren.

Niet dat de hele brok – toch opnieuw zo’n uur muziek verspreid over tien nummers – nu plots een heel stuk moeilijker te verteren is. De nummers gaan er nog steeds vlotjes in en met Ten Thousand Against One is er zelfs een metalhymne met meebrulrefrein aanwezig in de stijl van Time Stands Still.

Dat is deze ‘Apex’ zowel een beetje samengevat. Nog altijd dezelfde melodieuze power metal met de krachtige vrouwenstem van Slayes, maar dat babyvet dat zijn ze intussen kwijtgespeeld. Unleash the Archers bewijst dus grote stappen voorwaarts te hebben gezet. Nu enkel nog hopen dat deze bespreking ook op evenveel bijval zal kunnen rekenen als mijn (toen nog Engelstalige) mening over ‘Time Stands Still’.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s